Objawienie - Apokalipsa MP3

sobota, 28 czerwca 2014

Rozdział 13:4

4. I oddali pokłon smokowi za to, że dał zwierzęciu moc, a także zwierzęciu oddali pokłon, mówiąc: Któż jest podobny do zwierzęcia i któż może z nim walczyć? BW
 
i pokłon oddali Smokowi, bo władzę dał Bestii. I Bestii pokłon oddali, mówiąc: Któż jest podobny do Bestii i któż potrafi rozpocząć z nią walkę? BT


I pokłonili się smokowi za to, że dał władzę zwierzęciu, pokłonili się też zwierzęciu, mówiąc: Kto jest podobny do zwierzęcia i kto jest w stanie podjąć przeciw niemu walkę? NP


Poprzednio czytaliśmy, że jedna z głów super drapieżcy z morza była jakby śmiertelnie ranna, lecz ta jego śmiertelna rana została uzdrowiona. I cała ziemia poszła w podziwie (wielkim zdziwieniu) za tym zwierzęciem. Ta historia jednej „rannej” głowy ( ideologii, doktryny politycznej), spowodowała u mieszkańców ziemi jakiś szok, ogromne zadziwienie, jakieś ogromne przeprogramowanie i czytamy, że przyniosła ona niewiarygodny wzrost popularności całemu zwierzęciu, a "smokowi" chwałę.

Czy to jest możliwe, żeby oddać chwałę szatanowi ? I to cały świat, prawie jednomyślnie, poprzez aklamację? Jest to możliwe! Ubóstwienie diabolicznego zwierza osiąga szczyt. Cała ziemia pójdzie za tym wielkim zwiedzeniem. Słowo Boże mówi, że pokłon odda każdy, którego imię nie jest od założenia świata zapisane w księdze żywota Baranka.

„I oddadzą mu pokłon wszyscy mieszkańcy ziemi, każdy, którego imię nie jest od założenia świata zapisane w księdze żywota Baranka, który został zabity. Jeśli kto ma uszy, niechaj słucha.” Obj. 13:8-9

Użyte jest tutaj słowo προσεκυνησαν (prosekynēsan) oddali cześć, pokłonili się, to słowo oznacza pełny czci i uwielbienia, głęboki czołobitny pokłon. Wcześniej czytaliśmy, że w niebie tak  kłaniano się Bogu.  W Objawieniu mamy kilkanaście miejsc w których jest mowa o pokłonach Bogu, demonom, smokowi, a najwięcej, bo aż osiem razy jest mowa o pokłonie pierwszej z bestii i jej posagowi.To daje wiele do myślenia.

Pada pytanie: Któż jest podobny do Bestii ? Tu mamy do czynienia z szyderczą, bluźnierczą i cyniczną parodią słów z 2 Mojżeszowej 15:11 „Któż jest jak Ty, wśród bogów, Panie? Któż jest jak Ty, wzniosły w świętości? Straszliwy w chwalebnych czynach, Sprawco cudów?” czy z 2 Sam. 7:22 "Przetoż wielmożnym jesteś, Panie Boże; bo nie masz podobnego tobie, i nie masz Boga oprócz ciebie, według wszystkiego, cośmy słyszeli w uszy nasze.”  BG

Ponadto wcześniej dowiedzieliśmy się, że imię Michała księcia anielskiego, z którym "smok" przegrał bitwę na niebie, znaczy "Któż jest jak Bóg".

„O, jakże spadłeś z nieba, ty, gwiazdo jasna, synu jutrzenki! Powalony jesteś na ziemię, pogromco narodów! A przecież to ty mawiałeś w swoim sercu: Wstąpię na niebiosa, swój tron wyniosę ponad gwiazdy Boże i zasiądę na górze narad, na najdalszej północy. Wstąpię na szczyty obłoków, zrównam się z Najwyższym.” Izaj. 14:12-14
 
Szatan będzie miał okazję, na krótki czas spełnić, choćby pozornie, swoje najskrytsze odwieczne pragnienia, aby uchodzić za równego Bogu. Niewielu pójdzie przykładem Pana Jezusa „Tedy mu (szatanowi) rzekł Jezus: Pójdź precz, szatanie! albowiem napisano: Panu Bogu twemu kłaniać się będziesz, i jemu samemu służyć będziesz.” Mat. 4:10 BG

W kolejnym pytaniu „kto jest w stanie podjąć przeciw niemu walkę” widać bezsilność, rezygnację i  kapitulację ludzkości. Stracili już wiarę, że może być ktoś silniejszy od "smoka" i jego usłużnych kolegów.

Taka postawa dzikiego zwierzęcia z morza wskazuje na Antychrysta i cały jego system władzy, doktrynę polityczną, teologię, gospodarkę, politykę społeczną. Wszystko to będzie przeciwne Bogu i nakierowane na uwielbienie „smoka”. Będzie to człowiek (ludzie) niezwykłej urody i bardzo sympatyczny. Ludzie będą też podziwiać jego (ich) elokwencję i zagojenie jakby śmiertelnej rany jednej z głów zwierzęcia. To będzie bardzo mroczny czas dla mieszkańców ziemi.

David M Levy pisze; „Wygojenie śmiertelnej rany zwierzęcia wywoła ogólnoświatowy zachwyt: „I cała ziemia szła w podziwie za tym zwierzęciem.” (w.3) Następnie zachwyt zamienił się w uwielbienie dla „smoka” i dla „zwierzęcia” (w.4). Ci którzy oddają im cześć, nie umiłują prawdy o Chrystusie i Jego zbawieniu. Dlatego Bóg dopuści, aby ulegli silnemu zwiedzeniu, tak, że będą wierzyć kłamstwu szatana. (2 Tes. 2:10-11) Będą całkowicie oddani kultowi diabelskiemu. Szatanowi w końcu uda się częściowo zaspokoić swe starodawne pragnienia bycia uwielbionym przez cały świat, stworzony przez Boga. Ludzkość całkowicie się podporządkuje zwierzęciu, którym jest Antychryst, zachwycona jego osobowością przywódcy. Masy będą podziwiać jego moc, inteligencję, styl rządzenia oraz potęgę militarną umożliwiającą mu panowanie nad światem. Świat zapyta „któż jest podobny do zwierzęcia…? (w.4) Spodziewana odpowiedź brzmi: nikt!”

czwartek, 26 czerwca 2014

Rozdział 13:3

3. A jedna z głów jego była śmiertelnie raniona, lecz śmiertelna rana jego była wygojona. I cała ziemia szła w podziwie za tym zwierzęciem. BW

I ujrzałem jedną z jej głów jakby śmiertelnie zranioną, a rana jej śmiertelna została uleczona. A cała ziemia w podziwie powiodła wzrokiem za Bestią; BT

A jedna z jego głów była jakby śmiertelnie ranna, lecz ta jego śmiertelna rana została uzdrowiona. I cała ziemia poszła w podziwie za tym zwierzęciem. NP.


Przeczytajmy jeszcze ważny fragment z Objawienia 17:7-9; „I rzekł do mnie anioł: Dlaczego zdumiałeś się? Wyjaśnię ci tajemnicę kobiety i zwierzęcia, które ją nosi i ma siedem głów i dziesięć rogów. Zwierzę, które widziałeś, było i już go nie ma, i znowu wyjdzie z otchłani, i pójdzie na zatracenie. I zdumieją się mieszkańcy ziemi, których imiona nie są zapisane w księdze żywota od założenia świata, gdy ujrzą, że zwierzę to było i że go nie ma, i że znowu będzie. Tu trzeba umysłu obdarzonego mądrością. Siedem głów, to siedem pagórków, na których rozsiadła się kobieta, i siedmiu jest królów;”

Dzisiaj jeszcze raz przeczytałem drugi, siódmy i ósmy rozdział Księgi Daniela. To są bardzo istotne dla naszego studium fragmenty Pisma Świętego. Myślę, że w tym miejscu widać pewną kompatybilność tych starotestamentowych wizji z Księgą Objawienia. Ważną wskazówką jest werset z Daniela 8:20 „ Baran z dwoma rogami, którego widziałeś, oznacza królów Medii i Persji.” Jest tutaj zawarta sugestia która pozwala przyporządkować poszczególne elementy wizji do poszczególnych królestw czy imperiów. Widzimy tutaj też zasadę, że każde kolejne królestwo czerpie coś z poprzedniego.

Czwarte zwierzę z Księgi Daniela i dzikie zwierzę z Objawienia jest mieszaniną poprzednich. Wczoraj podałem jeden z możliwych zestawów interpretacji królestw. Babilon, Medo – Persja, Grecja i Imperium Rzymskie. To jest interpretacja znana zwłaszcza u Adwentystów. Mamy też inne, np. Babilon, Medo – Persja, jako trzecie Grecja i Imperium Rzymskie (cesarstwo wschodnie -greckie i zachodnie - rzymskie) oraz czwarte imperium islamskie – reprezentowane początkowo przez Ottomańskie Imperium Tureckie. Pojawia się jeszcze interpretacja wskazująca na rządy Antychrysta i jeden ogólnoświatowy rząd oparty na Unii Zjednoczonej Europy i USA. Ale my dzisiaj mówimy nie o całym zwierzu, ale o jednej siódmej zwierza, o jednej z głów.

Można toczyć długą dyskusję na temat, co ta głowa przedstawia, ale jedno jest pewne, a mianowicie, że  w Objawieniu mamy mowę o diabolicznym Imperium (unii królów), dzisiejszy werset dodaje ważną informację, że jedna z siedmiu głów (mózgów, ideologii, doktryn politycznych, polityczno - religijnych) doznała śmiertelnej rany, była jakoby martwa, (zarznięta na śmierć), εσφαγμενην (esfagmenēn) która była zabita brutalnie, była zamordowana, a jednak ożyła.

Początkowo uznawano, że tą głową był Neron, który miał na jakiś czas zniknąć a potem ku zdziwieniu wszystkich pojawić się na nowo. Ale cała ziemia nie poszła w zachwycie za Neronem i nie była zdziwiona jego ewentualnym ponownym pojawieniem się.  Pozostają trzy możliwości. Po pierwsze Imperium Rzymskie, które „jakby” przestało istnieć w 476 roku. Po drugie święte cesarstwo rzymskie którego podwaliny powstały za Konstantyna Wielkiego i zostały określone jako cezaropapizm

W 1798 Napoleon uwięził papieża Piusa VI. Następnie w 1806 roku, po klęsce w bitwie pod Austerlitz, cesarz Franciszek II Habsburg został przymuszony przez Francuzów do zrzeczenia się godności świętego cesarza rzymskiego i króla niemieckiego (abdykował 6 sierpnia 1806). Święte Cesarstwo Rzymskie przestało istnieć, a Państwo Kościelne zostało zmniejszone do Rzymu. Twór polityczny jakim był Cezaropapizm również „jakby” odniósł śmiertelną ranę i przestał istnieć. Trzecia siła to islam, w tym imperium osmańskie które „jakby” zostało pokonane i rozbite w 1914 roku. Pojawia się jeszcze jedna interpretacja, że jest to chińskie imperium Dynastia Yuan (1279-1368), która obejmowała znaczną część Azji w tym dzisiejsze obie Koree.

W dzisiejszym wierszu czytamy, że „ta jego śmiertelna rana została uzdrowiona, i cała ziemia poszła w podziwie za tym zwierzęciem. W języku greckim jest raczej tutaj mowa o εθαυμασεν (ethaumasen) wielkim zdziwieniu, niż o podziwie. Wielkie zdziwienie, warto tą frazę zapamiętać.

Myślę, że powinniśmy dokładnie analizować sytuację polityczną na świecie, bacznie się przyglądać wszelkim zapędom imperialistycznym i globalistycznym, ponieważ prawdopodobnie na naszych oczach ODRADZA się nowe imperium, któremu kiedyś w przeszłości została zadana, „jakby” śmiertelna rana, a które wraz ze Smokiem i z innymi „głowami”, ku zdziwieniu mieszkańców ziemi, zostanie uleczona i  odegra bardzo ważną rolę z procesie zwodzenia i w realizacji jakiegoś diabolicznego, bluźnierczego, ogólnoświatowego programu.

„A wiecie, co go teraz powstrzymuje, tak iż się objawi dopiero we właściwym czasie. Albowiem tajemna moc nieprawości już działa, tajemna dopóty, dopóki ten, który teraz powstrzymuje, nie zejdzie z pola. A wtedy objawi się ów niegodziwiec, którego Pan Jezus zabije tchnieniem ust swoich i zniweczy blaskiem przyjścia swego. A ów niegodziwiec przyjdzie za sprawą szatana z wszelką mocą, wśród znaków i rzekomych cudów, I wśród wszelkich podstępnych oszustw wobec tych, którzy mają zginąć, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, która mogła ich zbawić. I dlatego zsyła Bóg na nich ostry obłęd, tak iż wierzą kłamstwu, Aby zostali osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, lecz znaleźli upodobanie w nieprawości.” 2 Tes. 2:6-12

środa, 25 czerwca 2014

Rozdział 13:2

2. A zwierzę, które widziałem, było podobne do pantery, a nogi jego jak u niedźwiedzia, a paszcza jego jak paszcza lwa. I przekazał mu smok siłę swoją i tron swój, i wielką moc. BW

Bestia, którą widziałem, podobna była do pantery, łapy jej - jakby niedźwiedzia, paszcza jej - jakby paszcza lwa. A Smok dał jej swą moc, swój tron i wielką władzę. BT

Zwierzę, które zobaczyłem, było podobne do pantery, jego nogi [były] jak u niedźwiedzia, a jego paszcza jak paszcza lwa. I dał mu smok swoją moc, swój tron i wielką władzę. NP


Szatan - smok, zrzucony z nieba, zachowują jeszcze jakąś władzę, „na powietrzu”. Tu jest jego tron. Gdzieś na pustyni niknie nam wizja z Niewiastą, sytuacja sług Jezusa, jest jakby w zawieszeniu. Dalej Księga Objawienia jest księgą dla Kościoła, Eklezji, i o Kościele, o Zborze ludzi wierzących w Jezusa. Kłopoty nie pozostały na pustyni. Jan staje teraz na brzegu morza i widzi jak szatan organizuje się w instytucję, w prześladowczo – zwodzącą  spółkę z o.o. doprasza sobie kolesi. Pierwszym z nich jest dzikie zwierzę θηριον thērion z morza.

Dzisiaj dowiadujemy się jak wygląda zwierzę z morza. To hybrydowy super drapieżca, pomieszanie lwa, παρδαλει (pardaleita) pantery (lamparta) i niedźwiedzia. Trudno nie nazwać takiego zwierza bestią. Jednak to co nas będzie interesowało w następnych wersetach to słowa, że smok przekazał mu „siłę swoją i tron swój, i wielką moc.”

Pantera symbolizuje kocią zwinność, szybkość działania, tajemniczość i przebiegłość. Zanim dokona skoku na ofiarę, ukradkiem przygląda się jej i czai w zaroślach. Trudno przewidzieć plany kota. Kto ma kota wie o czym piszę. Najpierw się łasi, liże po ręce a potem cap zębami. Nie wiem czy pantera też jak kot zabija na raty swoje ofiary, być może też. Zwierz ten ma silne łapy jak niedźwiedź, gotowe rozszarpać każdego, kto się pojawi na drodze. Zwierz ten ma też silną szczękę lwa, gotową błyskawicznie pożreć swoją ofiarę. Być może groźnie ryczy jak lew.

Dzikie zwierzę z Objawienia jest kontynuacją myśli zapisanej u proroka Daniela w siódmym rozdziale, a następnie w rozdziale ósmym. Tam mamy cztery zwierzęta, jedno okrutniejsze od drugiego. Silniejsze imperium następowało po słabszym,  lew przedstawiał pierwsze imperium Babilon, niedźwiedź - Medów i Persów, lampart – Grecję, czwarte nieokreślone zwierzę przedstawiało Rzym. Taka interpretacja wynika z analizy drugiego, siódmego i ósmego rozdziału Księgi Daniela. Tutaj mamy wyraźną mieszaninę tych czterech imperiów. Taką mieszaniną jest Imperium Rzymskie. To nowe świeckie imperium nie ma cesarza, ale raczej dziesięciu królów tworzących unię polityczną.  Imperium o bestialskich, przebiegłych, despotycznych, apodyktycznych formach i metodach władzy. Piszę jest, ponieważ ono nadal jest.

Mamy w tym opisie napisane, że zwierzę o siedmiu głowach miało tylko jedną paszczę. Zwróciłem na to uwagę, ponieważ rysunki tej bestii przedstawiają siedem głów i siedem paszczy, a tutaj mamy wyraźnie liczbę pojedynczą, być może to ma jakieś znaczenie. Siedem mózgów a gęba jedna.




wtorek, 24 czerwca 2014

Rozdział 12:18 i 13:1

12:18, 13:1, I stanąłem na piaszczystym wybrzeżu morskim. I widziałem wychodzące z morza zwierzę, które miało dziesięć rogów i siedem głów, a na rogach jego dziesięć diademów, a na głowach jego bluźniercze imiona. BW
 

I stanął na piasku [nad brzegiem] morza. I ujrzałem Bestię wychodzącą z morza, mającą dziesięć rogów i siedem głów, a na rogach jej dziesięć diademów, a na jej głowach imiona bluźniercze. BT

I stanął na piasku morza. I zobaczyłem wychodzące z morza zwierzę, mające dziesięć rogów i siedem głów, a na jego rogach dziesięć diademów i na jego głowach bluźniercze imię. NP

I stanąłem na piasku morskim. I widziałem bestyję występującą z morza, mającą siedm głów i rogów dziesięć; a na rogach jej było dziesięć koron, a na głowach jej imię bluźnierstwa. BG



Przeczytajmy jeszcze fragment z proroka Daniela 7:2-3,5-8, 23-25; „Ja, Daniel, miałem w nocy widzenie: Oto cztery wiatry niebieskie wzburzyły Wielkie Morze, I cztery wielkie zwierzęta wychodziły z morza, każde inne. (...) Potem pojawiło się inne, drugie zwierzę, podobne do niedźwiedzia; było ono podniesione tylko jedną stroną, a miało w paszczy między zębami trzy żebra, i powiedziano mu: Wstań, jedz dużo mięsa! Potem spojrzałem, a oto pojawiło się inne, podobne do pantery; miało ono na grzbiecie cztery ptasie skrzydła, i cztery głowy miało to zwierzę, i dano mu władzę. Potem spojrzałem i w widzeniu nocnym pojawiło się czwarte zwierzę, straszne i groźne, i nadzwyczaj silne; miało ono potężne żelazne zęby: pożerało i miażdżyło, a co pozostało, deptało swoimi nogami, było ono inne aniżeli wszystkie poprzednie zwierzęta, a miało dziesięć rogów. Gdy uważnie przypatrywałem się rogom, zaczął wyrastać między nimi inny, mały róg, i trzy spośród poprzednich rogów zostały wyrwane. Na tym rogu były oczy jakby oczy ludzkie i usta, które mówiły zuchwałe słowa. I tak rzekł: Czwarte zwierzę oznacza czwarte królestwo na ziemi, które jest inne niż wszystkie królestwa; ono pochłonie całą ziemię, podepcze i zmiażdży ją. A dziesięć rogów znaczy, że z tego królestwa powstanie dziesięciu królów, a po nich powstanie inny; ten będzie inny niż poprzedni i obali trzech królów. I będzie mówił zuchwałe słowa przeciwko Najwyższemu, będzie męczył Świętych Najwyższego, będzie zamyślał odmienić czasy i zakon; i będą wydani w jego moc aż do czasu i dwóch czasów i pół czasu.”

I jeszcze jeden ważny fragment z Objawienia Obj. 17:12-14  "A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu królów, którzy jeszcze nie objęli królestwa, lecz obejmą władzę jako królowie na jedną godzinę wraz ze zwierzęciem. Ci są jednej myśli, i oddadzą moc i władzę swoją zwierzęciu. Będą oni walczyć z Barankiem, lecz Baranek zwycięży ich, bo jest Panem panów i Królem królów, a z nim ci, którzy są powołani i wybrani, oraz wierni."

Kilka przekładów Biblii w języku angielskim np. Webster Bible kończy rozdział dwunasty na wierszu siedemnastym. Natomiast trzynasty rozdział rozpoczyna się od słów „I stanąłem na piasku morskim.” Mamy tutaj dość zagadkową kwestię umiejscowienia i tłumaczenia tego wersetu. Jak to widzimy powyżej, polskie tłumaczenia w różny sposób oddają ten wiersz. Według Biblii Warszawskiej, Brzeskiej i Gdańskiej to Jan stanął na brzegu morza, natomiast w Biblii Tysiąclecia i w Nowym Przymierzu to smok stanął na piasku morskim. Biorąc pod uwagę kontekst, wydaje się, że bardziej pasuje tutaj osoba Jana, który stanął na brzegu morza i zobaczył. W języku greckim mamy to oddane w ten sposób; και εσταθην (kai estathēn) i zostałem postawiony, co też wskazuje na osobę Jana.

Dalej czytamy, że Jan ujrzał Bestię wychodzącą z morza. Użycie słowa bestia jest tutaj parafrazą, ponieważ w oryginale jest mowa o θηριον (thērion) zwierzęciu, dzikim zwierzęciu. Ja wiem, że zwierzę wygląda i zachowuje się jak bestia, ale tutaj jest mowa o dzikim zwierzęciu. Taki sam wyraz występuje w opisie gada, który ugryzł Apostoła Pawła przy ognisku, oraz w Jak. 3:7 „Bo wszelki rodzaj dzikich zwierząt θηριων (thēriōn) i ptaków, płazów i stworzeń morskich może być ujarzmiony i został ujarzmiony przez rodzaj ludzki.”

Z podobnym zwierzem mieliśmy do czynienia w widzeniu o dwóch świadkach; „A gdy już złożą swoje świadectwo, zwierzę wychodzące z otchłani stoczy z nimi bój i zwycięży, i zabije ich,” Obj. 11:7

Pomiedzy Smokiem a dzikim zwierzęciem jest spore podobieństwo. Smok: barwa krwisto czerwona, siedem głów z diademami, dziesięć rogów (Objawienie 12:3). Zwierzę z morza: podobny do pantery, siedem głów z imionami (imieniem) bluźnierczym, dziesięć rogów z diademami. Siedem głów (tutaj bez koron) to siedmiu wpływowych twórców doktryn politycznych, religijnych, idei politycznych, siedem mózgów tej diabolicznej machiny. Zwierzę z morza podobnie jak smok ma siedem głów. Pierwsza moja myśl jaka mi przyszła do głowy to parafraza znanego przysłowia. Co siedem głów, to nie jedna. Diabeł (smok)  i teraz jego pomocnik (dzikie zwierzę z morza) to bardzo inteligentna, przebiegła i mądra postać. Często o tym zapominamy. Siedem rogów (tutaj z diademami) to siedem uzbrojonych władców posiadających moc i gotowych ją w każdej chwili użyć.. W przeciwieństwie do (smoka) diabła, rogi, a nie głowy, mają na sobie korony, διαδηματα (diadēmata) diademy. Tutaj rządzą rogi. Są niby niezależne, ale łączy ich jedno serce, jeden krwiobieg, jeden cel. Siedmiu mocnych władców, dziesięciogród na czterech niedźwiedzich łapach. Każdy róg odziany jest w diadem co symbolizuje autorytet, siłę, władzę, panowanie. Dziesięć rogów to może być dziesięć królestw, unia dziesięciu władców będących pod wpływem smoka i mówiących zuchwałe rzeczy przeciwko Bogu.  To też może być dziesięć ideologii, wrogich Bogu i agresywnie atakujących prawdziwy Kościół Pana Jezusa.

Czytamy, że zwierzę wychodziło z morza. Morze w Biblii symbolizuje narody;  „Uśmierzasz szum morza, Szum fal jego i wzburzenie narodów;” Ps. 65:8; „Biada! Wrzawa licznych ludów! Burzą się, jak burzy się morze. Szum narodów! Szumią jak szum gwałtownych wód, Narody szumią, jak szumią wielkie wody, lecz gdy On je zgromi, uciekają daleko i zostają uniesione przez wiatr jak plewa na górach, jak tuman kurzu przez huragan.” Izaj. 17:12-13; „I mówi do mnie: Wody, które widziałeś, nad którymi rozsiadła się wszetecznica, to ludy i tłumy, i narody, i języki.” Obj. 17:15; „I będą znaki na słońcu, księżycu i na gwiazdach, a na ziemi lęk bezradnych narodów, gdy zahuczy morze i fale.” Łuk. 21:25; „Dalej podobne jest Królestwo Niebios do sieci, zapuszczonej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Którą, gdy była pełna, wyciągnęli na brzeg, a usiadłszy dobre wybrali do naczyń, a złe wyrzucili. ,” Mat. 13:47-48

Dalej czytamy, że na tych siedmiu głowach było wypisane bluźniercze imię lub bluźniercze imiona, βλασφημιας (blasfēmias) bluźnierstwa, krzywdzące mówienie.

Bluźnić, bluzgać wg Słownika etymologicznego W Borysia znaczy uwłaczać, urągać temu co jest godne szacunku, poważane, uznawane za święte. Inaczej lżyć, obrażać, spotwarzać. Mówić od rzeczy, pleść głupstwa, bredzić. Pochodzi od słowa bljuzgati, chlustać, tryskać, a także od wymiotować.

Najwyższy kapłan w Starym Testamencie miał na głowie diadem z napisem poświęcony Panu. Dzikie zwierzę, na swoich siedmiu głowach będzie miało zuchwałe imię, nazwę, lub nazwy urągające i przeklinające Boga. Mogą to też być tytuły jakie należą się Bogu, a które człowiek lub ludzka organizacja bezprawnie przypisuje sobie. W czasach Jana cesarze mieli takie właśnie tytuły jak: deus (bóg), divi filius (syn boży), divus (bóg, boski), dominus (pan).

W Jana 10:33 czytamy, że Żydzi na podstawie Zakonu za bluźnierstwo uważali dążenia człowieka w kierunku uznania samego siebie za boga. "Odpowiedzieli mu Żydzi, mówiąc: Nie kamienujemy cię za dobry uczynek, ale za bluźnierstwo i za to, że Ty, będąc człowiekiem, czynisz siebie Bogiem."




poniedziałek, 23 czerwca 2014

Rozdział 12:17

17. I zawrzał smok gniewem na niewiastę, i odszedł, aby podjąć walkę z resztą jej potomstwa, które strzeże przykazań Bożych i trwa przy świadectwie o Jezusie. BW

I rozgniewał się Smok na Niewiastę, i odszedł rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa, z tymi, co strzegą przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa. BT

I rozgniewał się smok na Kobietę, i odszedł, aby podjąć walkę z resztą jej nasienia, które strzeże przykazań Boga i ma świadectwo Jezusa. NP


Zniechęcony i rozwścieczony nietykalnością Kościoła, a swoją bezsilnością, smok odchodzi i kieruje upust swojej frustracji na potomstwo Niewiasty, na nasienie, dziedzictwo, nowe pokolenie Kościoła. Słowo reszta, pozostali informuje nas, że znaczna część potomstwa jest już gdzieś poza zasięgiem Smoka. Pozostała resztka, mamy tutaj wyraźną sugestię, że jest to czas końca okresu ewangelii. Pozostali już zwyciężyli (Objawienie 12:11).

Dzisiejszy werset pokazuje nam jeszcze jedną ważną kwestię. Niektórzy bibliści uważają, że uczniowie Jezusa wraz z Janem zostali wzięci do Nieba i nie ma ich na ziemi już od czwartego rozdziału. Dwunasty rozdział zdecydowanie przeczy takiemu zrozumieniu. Wierzący, potomstwo Kościoła są nadal obecni w tym trudnym czasie na ziemi i toczą walkę ze smokiem, i ze zwierzęciem  z trzynastego rozdziału.

Dalej czytamy, że reszta λοιπων (loipōn) pozostali toczą ze smokiem πολεμον (polemon) wojnę, bitwę. Dzisiaj wielu chrześcijan bagatelizuje wątek militarny naszej służby dla Jezusa. W wielu miejscach naucza się, że życie chrześcijanina jest wolne od trudności, niezrozumiałych niepowodzeń, "pustyni" czy walki. Tymczasem Nowy Testament ma kilka odniesień do bitwy, walki. Jesteśmy na froncie, często na pierwszej linii. Jesteśmy żołnierzami Chrystusa.  Tylko w walce można odnieść zwycięstwo. By zostać zwycięzcą trzeba mieć świadomość uczestniczenia w wielkim konflikcie i trzeba stanąć do tego niełatwego boju.

Apostoł Paweł pisze; "Bo nawet wtedy, gdy przybyliśmy do Macedonii, ciało nasze nie zaznało żadnego odpoczynku, lecz zewsząd byliśmy uciśnieni walkami zewnątrz, obawami od wewnątrz." 2 Kor. 7:5; "Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem;”  2 Tym. 4:7; „Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich.” Efez. 6:12; „ Cierp wespół ze mną jako dobry żołnierz Chrystusa Jezusa,  Żaden żołnierz nie daje się wplątać w sprawy doczesnego życia, aby się podobać temu, który go do wojska powołał.” 2 Tym. 2:3-4; „A gdy już złożą swoje świadectwo, zwierzę wychodzące z otchłani stoczy z nimi bój i zwycięży, i zabije ich,” Obj. 11:7

Toczy się pewien spór wokół tego kim jest Niewiasta. Spora część komentatorów widzi w niej symbol Izraela, drudzy widzą symbol Kościoła jako Oblubienicy Chrystusa. Przyznam, ze sam cały czas brałem pod uwagę te dwie alternatywy. Jednak ten dzisiejszy werset zdecydowanie przemawia za symbolem Kościoła. Bo to Kościół, a nie naród Żydowski rozsiewał nasienie, wydawał na świat coraz to nowe pokolenia ludzi przestrzegających przykazań Bożych i strzegących świadectwa  Jezusa. Trudno powiedzieć o Izraelu, że strzeże tego świadectwa.

Kim jest Niewiasta ? Jest wielkim znakiem. Uważam, że jest kościołem jako duchowy organizm, może też jako idea Kościoła. Trzeba pamiętać, że cały czas mamy do czynienia z widzeniem, a nie  z rzeczywistością. Myślę, że trzeba jeszcze przywołać tu pierwsze proroctwo z Biblii; "I ustanowię nieprzyjaźń między tobą (wężem) a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem; ono zdepcze ci głowę, a ty ukąsisz je w piętę." 1 Moj. 3:15 Tutaj ta walka się rozpoczęła. Niewiasta z Objawienia i jej potomstwo zdaje się, że jest częścią tego konfliktu.

W dzisiejszym wierszu użyto  słowa σπερματος (spermatos) nasienie, nie potomstwo, ale nasienie. Nasienie jest związane raczej z mężczyzną, a tutaj słowo nasienie przypisano Niewieście. To kościół na przestrzeni wieków wydawał owoce, "rozsiewał" nasienie, dbał o duchową prokreację.   Z pokolenia na pokolenie to dziedzictwo, jakim jest świadectwo Jezusa Chrystusa było, jest i będzie przekazywane, pomimo ciężkiej walki, aż do czasu zabrania kościoła z ziemi i przyjścia Pana.

"Umiłowani! Zabierając się z całą gorliwością do pisania do was o naszym wspólnym zbawieniu, uznałem za konieczne napisać do was i napomnieć was, abyście podjęli walkę o wiarę, która raz na zawsze została przekazaną świętym." Judy 1:3

niedziela, 22 czerwca 2014

Rozdział 12:15,16

15,16. I wyrzucił wąż z paszczy swojej za niewiastą strumień wody, aby ją strumień porwał, Lecz ziemia przyszła niewieście z pomocą i otworzyła swoją gardziel, i wchłonęła strumień, który smok wyrzucił z swojej paszczy. BW

A Wąż za Niewiastą wypuścił z gardzieli wodę jak rzekę, żeby ją rzeka uniosła. Lecz ziemia przyszła z pomocą Niewieście i otworzyła ziemia swą gardziel, i pochłonęła rzekę, którą Smok ze swej gardzieli wypuścił. BT
 

A wąż ze swojej paszczy wyrzucił za Kobietą wodę jak rzekę, aby ją nurt [jej] uniósł. Lecz ziemia przyszła na pomoc Kobiecie: ziemia otworzyła swoją gardziel, i wchłonęła rzekę, którą smok wyrzucił z swojej paszczy. NP

Poprzedni werset kończył się frazą; „z dala od węża”. Kościół w czasie tej próby został uskrzydlony siłą skrzydeł wielkiego orła, być może są to skrzydła czwartej postaci sprzed tronu Bożego. Kościół jest święty i jako całość, jako duchowy, nie organizacyjny w znaczeniu prawnym organ, jest nietykalny. Kościół jest karmiony, tak jak Izrael na pustyni duchową manną z nieba. Znajduje się z dala od cywilizacji, od ziemskich systemów. Jest z dala od węża.

Czytamy też, że wąż, smok stara się teraz dosięgnąć Niewiastę. W tym celu wypuszcza z wnętrza, z siebie, z samego centrum swojego jestestwa, strumień wody, która ma zatopić Oblubienicę Chrystusa.

W Słowie Bożym czytamy, że woda jest źródłem Bożego życia, symbolem Prawdy i Ducha Świętego.

„Potem zaprowadził mnie z powrotem do bramy przybytku; a oto spod progu przybytku wypływała woda w kierunku wschodnim, gdyż przybytek był zwrócony ku wschodowi, a woda spływała ku dołowi spod bocznej prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza. (...) A gdy wracałem, widziałem na brzegu potoku bardzo dużo drzew, z jednej i z drugiej strony. I rzekł do mnie: Te wody płyną w kierunku okręgu wschodniego i spływają w dół na step i wpadają do Morza, do wody zgniłej, która wtedy staje się zdrowa. I gdzie tylko potok popłynie, każda istota żywa i wszystko, od czego się tam roi, będzie żyło; i będzie tam dużo ryb, bo gdy ta woda tam dotrze, wtedy będzie zdrowa, a wszystko będzie żyć tam, dokąd tylko dotrze potok.” Ezech. 47:1,7-9

„Ale kto napije się wody, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu.” Jan. 4:14 ; „Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej.” Jan. 7:38

Z wnętrza Smoka wypływa inna woda, jest to woda martwa, gorzka, zatruta, niosąca duchową śmierć. Wcześniej czytaliśmy, ze diabeł zamierza zwieść cały świat, to jest ambitne zadanie i dane mu będzie to zadanie wykonać. Diabeł jest specjalistą od robienia ludziom wody z mózgu. Tą samą metodę chce zastosować wobec Niewiasty. Wypuszczając wodę zwodniczych ideologii i doktryn nie tyle chce zatopić Niewiastę, ale chce aby prąd tej rzeki poniósł ją wraz ze sobą. Wskazuje na to użyty tutaj wyraz grecki ποταμοφορητον (potamoforēton) przez rzekę niesiona.

W. Hendriksen w swoim komentarzu pisze. „Diabeł próbuje pochłonąć Kościół w strumieniu kłamstw, zwodzenia, religijnych „-izmów” i „-yzmów”, filozoficznych oszustw, politycznych utopii, quasi – naukowych dogmatów, lecz prawdziwy kościół nie daje się na to nabrać. Świeccy ludzie, z drugiej strony, są gotowi połknąć cała tą rzekę!”

F. Gruzweig dodaje; „Wróg chce się przeciwstawić zborowi Jezusa olbrzymie masy narodów, które go będą usiłowały zatopić i zniechęcić do Ewangelii, by w końcu nowina biblijna rozpłynęła się i zginęła wśród powszechnie panującego sposobu myślenia człowieka. Dziś tym zagrożeniem są rozmaite prądy i ideologie. Niebezpieczeństwo, które z sobą niosą , polega na tym, że naśladowcy Jezusa zwłaszcza młodzi, pod ich wpływem mogą nabrać przekonania, iż służą sprawie skazanej na zagładę i że są ostatnimi Mohikaninami”

Kościół będąc w świecie ma wpływać na świat, na jego kulturę, sposób zachowania, system wartości, ale nigdy nie odwrotnie. Świat nie może mieć wpływu na kościół. Świat pochłania tą wodę, te prądy, fałszywe doktryny i ideologie. Ziemia jest tu wyraźną barierą oddzielającą i pochłaniającą światowe ideologie, kulturę i styl życia. Pastor Clendennen w artykule "Odrębna kultura"  napisał; „Widzę Kościół i Boże Królestwo jako styl życia, naród pomiędzy narodami, lecz nie wywodzący się z nich. Jesteśmy odmienną kulturą. Mamy swoje własne poglądy, ideały, cele, wartości, etykę, a połączeni jesteśmy Duchem Świętym.”

Dzisiaj popularnym hasłem w zborach jest „Idzie nowe”. Niestety nie wszystko co nowe jest dobre, bezpieczne i zgodne ze Słowem Bożym. Wręcz przeciwnie Słowo Boże zachęca nas do trzymania się prastarych, odwiecznych ścieżek .

"Tak mówi Pan: Przystańcie na drogach i patrzcie, pytajcie się o odwieczne ścieżki, która to jest droga do dobrego i chodźcie nią, a znajdziecie odpoczynek dla waszej duszy! Lecz oni odpowiedzieli: Nie pójdziemy." Jer. 6:16

W Kolosach, niedaleko Laodycei wody rzek znikały we wnętrznościach ziemi po to aby za kilka metrów wypłynąć ponownie na powierzchnię. Pan użył tego obrazu w wizji Jana. Woda nie dociera do Niewiasty, ginie w gardzieli ziemi.

Woda to także symbol prześladowania i trudności. Czytamy o tym głównie w Księdze Psalmów; „Dusza moja smuci się we mnie, Dlatego wspominam cię z krainy Jordanu i szczytów Hermonu, Z gór Misar. Głębina przyzywa głębinę w odgłosie wodospadów twoich: Wszystkie nawałnice i fale twoje przeszły nade mną.” Ps. 42:7-8; „Niech modli się do ciebie każdy pobożny w czasie niedoli, gdy wyleją wielkie wody, do niego nie dotrą. Ty jesteś ochroną moją, strzeżesz mnie od ucisku, Otaczasz mnie radością wybawienia.” Ps. 32:6-7; „Ukazało się dno morza I odsłoniły się posady świata. Od groźby twojej, Panie, od tchnienia gniewu twojego. Sięgnął z wysokości, pochwycił mnie, Wyciągnął mię z wód wielkich. Wyratował mię od potężnego nieprzyjaciela, i od nienawidzących mnie, bo byli mocniejsi ode mnie.” Ps. 18:16-18; „Wyrwij mię z błota, abym nie ugrzązł, Wyzwól mnie od nieprzyjaciół moich i z głębin wód! Niech nie zaleją mnie fale, Niech nie pochłonie mnie głębina i czeluść niech nie zawrze nade mną swej paszczy!” Ps. 69:15-16; „Gdyby Pan nie był z nami, gdy ludzie powstali przeciwko nam, to byliby nas pożarli żywcem. Gdy płonęli gniewem przeciwko nam, to byłyby nas zalały wody, potok zatopiłby nas, to przeszłyby nad nami Wody wezbrane.” Ps. 124:2-5

Dalej czytamy, że „Ziemia przyszła niewieście z pomocą i otworzyła swoją gardziel.” Ziemia otwiera usta i połyka tą martwą wodę. Ziemia przychodzi z pomocą Niewieście. Niektórzy uważają, że to są ziemskie prawa, które w jakiś sposób pochłaniają tą wodę. Powtórzę myśl, że świat pochłania tę wodę, te prądy, fałszywe doktryny i ideologie, a ziemia jest tu wyraźną naturalna barierą oddzielającą to co święte od nieświętego. Temat "gardzieli ziemi" pozostawiam otwarty do przemyślenia.

„Lecz teraz - tak mówi Pan - który cię stworzył, Jakubie, i który cię ukształtował, Izraelu: Nie bój się, bo cię wykupiłem, nazwałem cię twoim imieniem - moim jesteś! Gdy będziesz przechodził przez wody, będę z tobą, a gdy przez rzeki, nie zaleją cię; gdy pójdziesz przez ogień, nie spłoniesz, a płomień nie spali cię. Bo Ja, Pan, jestem twoim Bogiem, Ja, Święty Izraelski, twoim wybawicielem.” Izaj. 43:1-3


sobota, 21 czerwca 2014

Rozdział 12:13,14

13,14. A gdy smok ujrzał, iż został zrzucony na ziemię, zaczął prześladować niewiastę, która porodziła chłopczyka. I dano niewieście dwa skrzydła wielkiego orła, aby poleciała na pustynię na miejsce swoje, gdzie ją żywią przez czas i czasy, i pół czasu, z dala od węża. BW

A kiedy ujrzał Smok, że został strącony na ziemię, począł ścigać Niewiastę, która porodziła Mężczyznę. I dano Niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, by na pustynię leciała do swojego miejsca, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od Węża. BT

A gdy smok zobaczył, że został zrzucony na ziemię, zaczął prześladować Kobietę, która urodziła Mężczyznę. I dano Kobiecie dwa skrzydła wielkiego orła aby leciała na pustkowie, do swojego miejsca, tam gdzie jest karmiona przez czas i czasy, i pół czasu, z dala od węża. NP


Zanim, jednak diabeł zacznie w swoim szale i furii nękać mieszkańców ziemi, podejmuje próbę aby jeszcze raz prześladować Niewiastę, czyli kościół (eklezję). Kościół, ciało Chrystusa, które rodzi Braci, o których była mowa w wierszu dziesiątym. Trzy poprzednie wiersze były pewnego rodzaju wstawką narracyjną. Teraz Jan kontynuuje opis wizji z dziewiątego wersetu. Część Braci, w tym pierworodny kościół apostolski, jest już w Niebie, teraz na ziemi pozostaje Niewiasta. Czy Kościół będzie miał jeszcze potomstwo?

Naszej bohaterce dano skrzydła, ogromne skrzydła od wielkiego orła. O orle czytaliśmy już we wcześniejszych rozdziałach. I tak w Obj. 4:7 mamy czwartą postać podobną do orła w locie, a w Obj. 8:13 czytaliśmy o orle który leciał środkiem nieba i wołał głosem donośnym: Biada, biada, biada mieszkańcom ziemi. Teraz kościół w czasie tej próby został uskrzydlony siłą skrzydeł wielkiego orła, być może są to skrzydła czwartej postaci sprzed tronu Bożego. Kościół jest święty i jako całość, jako duchowy, nie organizacyjny w znaczeniu prawnym organ, jest nietykalny. Kościół jest karmiony, tak jak Izrael na pustyni duchową manną z nieba. Znajduje się z dala od cywilizacji, od ziemskich systemów. Prześladowane są natomiast dzieci Niewiasty, czyli kolejne pokolenia, poszczególni wierzący, uczniowie Jezusa.

Mamy w tym wierszu piękne odniesienie do Starego Testamentu, gdzie skrzydła orle były symbolem odnowienia sił, szczególnej ochrony i prowadzenia ze strony Boga.

„Wy widzieliście, co uczyniłem Egipcjanom, jak nosiłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do siebie. A teraz, jeżeli pilnie słuchać będziecie głosu mojego i przestrzegać mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich ludów, bo moja jest cała ziemia. A wy będziecie mi królestwem kapłańskim i narodem świętym. Takie są słowa, które powiesz synom izraelskim.” 2 Moj. 19:4-6

„Gdyż działem Pana jest lud jego, Jakub wyznaczonym mu dziedzictwem. Znalazł go w ziemi pustynnej I w bezludnym zawodzeniu pustyni. Otoczył go, doglądał go, Strzegł go jak źrenicy oka. Jak orzeł pobudza do lotu swoje młode, Unosi się nad swymi pisklętami, Rozpościera swoje skrzydła, bierze na nie młode I niesie je na lotkach swoich, Tak Pan sam jeden prowadził go, Nie było przy nim obcego boga.” 5 Moj. 32:9-12

„Czy nie wiesz? Czy nie słyszałeś? Bogiem wiecznym jest Pan, Stwórcą krańców ziemi. On się nie męczy i nie ustaje, niezgłębiona jest jego mądrość. Zmęczonemu daje siłę, a bezsilnemu moc w obfitości. Młodzieńcy ustają i mdleją, a pacholęta potykają się i upadają. Lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają.” Izaj. 40:28-31

„Okaż cudowną łaskę swoją, Zbawco tych, którzy szukają schronienia W prawicy twojej przed wrogami swymi! Strzeż mnie jak źrenicy oka, Ukryj mnie w cieniu swych skrzydeł.” Ps. 17:7-8; „Jakże cenna jest łaska twoja, Boże! Przeto ludzie chronią się w cieniu skrzydeł twoich.” Ps. 36:8; „Zmiłuj się nade mną, Boże, zmiłuj się nade mną, Bo tobie zaufała dusza moja I w cieniu twych skrzydeł chcę się schronić, Aż przeminie nieszczęście! Wołam do Boga Najwyższego, do Boga, Który do końca doprowadzi sprawę moją.” Ps. 57:2-3; „Ty bowiem jesteś schronieniem moim, Wieżą obronną przeciwko wrogowi. Chciałbym mieszkać w namiocie twoim wiecznie, Schronić się pod osłoną twych skrzydeł.”. Ps. 61:4-5; „Bo On wybawi cię z sidła ptasznika I od zgubnej zarazy. Piórami swymi okryje cię. I pod skrzydłami jego znajdziesz schronienie. Wierność jego jest tarczą i puklerzem.” Ps. 91:3-4

„Błogosław, duszo moja, Panu I nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw jego! On odpuszcza wszystkie winy twoje, Leczy wszystkie choroby twoje. On ratuje od zguby życie twoje; On wieńczy cię łaską i litością.. On nasyca dobrem życie twoje, Tak iż odnawia się jak u orła młodość twoja.” Ps. 103:2-5

Czas, czasy i pół czasu.

 42 miesiące [11:2; 13,5,] = 3,5 roku [12:14; Dan.7:25; Dan.; 12:7] = 1260 dni [11:3; 12:6;] 1290 dni [Dan. 12:11]

Kαιρον και καιρους και ημισυ καιρου (kairon kai kairous kai hēmisy kairou ) pora i pory i połowa pory. Użyty tutaj wyraz nie mówi o czasie χρονος (chronos) ale o καιρους (kairous) porze, okresie czasu.

Okres, dwa okresy i pół okresu to odpowiednik 3,5 roku, 42 miesięcy i 1260 dni. Te liczby nadal nie dają mi spokoju, jest wiele spekulatywnych hipotez na ich temat, na dzień dzisiejszy pozostawię te liczby ku pamięci do dalszego zastanowienia się. Choć rysuje się pewien obraz, wrócę do tej sprawy jeszcze przy okazji Objawienia 13:5.

Po pierwsze Bóg jest precyzyjny. U Niego wszystko jest dobrze zaplanowane i spełnia się z dokładnością lepszą jak w szwajcarskim zegarku. Po drugie ludzie czasami liczą dni do wyjścia na wolność lub do jakiegoś bardzo ważnego wydarzenia. Liczymy dni pracy do upragnionego urlopu czy wakacji.  Inne wydarzenia nie mają potrzeby położenia takiego mocnego akcentu na dzień i ich czas jest podawany w miesiącach. Na przykład kobiety są w ciąży nie 270 dni, ale 9 miesięcy.

W Obj. 12:6 czytamy, że Niewiasta przebywa na pustyni 1260 dni, tyle samo dni prorokują dwaj świadkowie. (Obj. 11:3) Zauważyłem, że tutaj każdy dzień jest ważny. Istotny dla Boga, bo jest On szczególnie zainteresowany losem Kościoła, Oblubienicy Jezusa. Inaczej też przemawia do nas wytrwałość świadków, którzy dzień po dniu, aż 1260 dni, a nie tylko 3,5 roku prorokują i składają świadectwo. Coś co dotyka bezpośrednio Bożych ludzi, liczone jest w dniach, natomiast coś co dotyka ludzi bezbożnych, jest jakby mniej istotne i podane jest w miesiącach. I tak przez 42 miesiące poganie tratują zewnętrzny dziedziniec (Obj. 11:2), tyle samo zwierzę (Obj. 13:5) mówi wyniośle przeciwko Bogu. Natomiast „pora, pory i połowa pory” informuje nas, nie tyle o czasie, co o ciągłości Bożej opieki i ochrony roztoczonej nad Kościołem w każdej porze. Bóg o każdej porze, troszczy się, karmi i ochrania ciało Chrystusa.


piątek, 20 czerwca 2014

Rozdział 12:12

12. Dlatego weselcie się, niebiosa, i wy, którzy w nich mieszkacie. Lecz biada ziemi i morzu, gdyż zstąpił do was diabeł pałający wielkim gniewem, bo wie, iż czasu ma niewiele. BW

Dlatego radujcie się, niebiosa i ich mieszkańcy! Biada ziemi i morzu - bo zstąpił na was diabeł, pałając wielkim gniewem, świadom, że mało ma czasu. BT


Dlatego weselcie się, niebiosa, i wy, którzy w nich mieszkacie. Biada ziemi i morzu, gdyż zstąpił do was diabeł mając wielki gniew, świadom, że czasu ma niewiele. NP


Radość i wielka tragedia w jednym wierszu. Wesele dla mieszkańców Nieba i biada, dla mieszkańców ziemi. Radość ze zwycięstwa sług Chrystusa, i zapowiedź marnego losu dla mieszkańców ziemi. Ten kontrast jest bardzo wyrazisty.

Bo zstąpił na was Oskarżyciel, zstąpił do was diabeł. Przed wylaniem czasz gniewu Bożego, mieszkańcy ziemi będą mieli do czynienia z frustracją i z wielką wściekłością diabła, który będzie świadomy faktu, iż czasu mu pozostało niewiele. Celem diabła jest wielkie zwiedzenie mieszkańców ziemi. W tym obszarze będzie się przejawiał jego wściekły gniew. Zobaczymy to zaraz w następnym rozdziale.

W języku greckim mamy w tym wierszu ciekawą sytuację; gdy jest mowa o mieszkańcach nieba użyty jest wyraz σκηνουντες (skēnountes) zamieszkujący, rozbijający namioty, tu jest mowa o stałym, dłuższym zameldowaniu. Natomiast gdy jest mowa o mieszkancach ziemi użyty jest wyraz; κατοικουσιν (katoikousin) zamieszkujący, tymczasowo, na chwilę. Mieszkańcy w niebie po czasie smutku,  ευφραινεσθε (eufrainesthe) rozweselą się, ponieważ ich miejsce jest pewne, sytuacja jest stabilna, byli przechodniami na ziemi, ale teraz pobędą tutaj na dłużej, na wieczność. Tymczasem sytuacja mieszkańców ziemi jest nadal niepewna, i nic nie zapowiada, że znajdą się kiedyś w miejscu, w którym będzie warto rozbić swoje namioty i z chęcią pozostać na dłużej. Nie ma powodów do radości.

Jak już pisałem, Księga Objawienia jest świetnym traktatem ewangelizacyjnym. W dzisiejszym wersecie mamy kolejne przesłanie ewangelizacyjne. Albo… albo… wybór należy do ciebie.

„Gdyż zstąpił do was diabeł”. Jedna z parafraz tego wersetu oddaje to w następujący sposób. Gdyż spadł na was diabeł; szaleje on z wściekłości, bo wie, że niewiele czasu mu zostało.

W niebie jest radość, na ziemi niepewność i zapowiedź nadejścia trudnych czasów. Biada. Na mieszkańców ziemi κατεβη (katebē) zstąpi bowiem Oszczerca, który będzie miał niewiele czasu na działanie. Czytamy, że ogarnie go wielki gniew, θυμον (thymon) wzburzenie, wręcz szał. Diabeł wpadnie w szał, ponieważ będzie świadomy, że czasu pozostało mu niewiele. Lepiej będzie nie wpaść w łapy diabła będącego w szale.

"Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie." Łuk. 6:21

czwartek, 19 czerwca 2014

Rozdział 12:11

11. A oni zwyciężyli go przez krew Baranka i przez słowo świadectwa swojego, i nie umiłowali życia swojego tak, by raczej je obrać niż śmierć. BW

A oni zwyciężyli dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa i nie umiłowali dusz swych - aż do śmierci. BT

A oni zwyciężyli go przez krew Baranka i przez słowo świadectwa swojego, i nie pokochali swojej duszy aż do śmierci. NP


Przeczytajmy jeszcze fragment z 1 listu Jana 5:10-12 „Kto wierzy w Syna Bożego, ma świadectwo w sobie. Kto nie wierzy w Boga, uczynił go kłamcą, gdyż nie uwierzył świadectwu, które Bóg złożył o Synu swoim. A takie jest to świadectwo, że żywot wieczny dał nam Bóg, a żywot ten jest w Synu jego. Kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota.”

Dzisiaj czytamy, że oni, Bracia nasi, zwyciężyli smoka, oskarżyciela i przeciwnika przez drogocenną krew Baranka Bożego i przez swoje świadectwo, odważne wyznanie wiary w Jezusa Chrystusa i przez to, że nie umiłowali siebie, swojego życia, swojej ψυχην (psychēn) duszy ponad Jezusa i byli gotowi na śmierć, byli „wierni aż do śmierci".

W tym wierszu mamy instrukcję pokonania diabła. Po pierwsze poprzez trwanie w wierze i w realności mocy i zbawiennych skutków, świętej krwi Jezusa, po drugie przez składanie świadectwa o Jezusie. I po trzecie przez gotowość oddania swojego życia dla sprawy Chrystusa. W tych trzech rzeczach jest sposób na zwycięstwo, nad zwodniczym wpływem Smoka. Czytamy, że „oni zwyciężyli”. W tym jest dynamika. To są ludzie którzy prowadzą walkę każdego dnia, a nawet i w nocy, walkę z duchowymi zwierzchnościami.

Czytamy, że nasi Bracia zwyciężają dzięki drogocennej krwi Baranka. Wiele duchowych błogosławieństw mamy przez Krew Jezusa.

„Dzieci moje, to wam piszę, abyście nie grzeszyli. A jeśliby kto zgrzeszył, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa, który jest sprawiedliwy. On ci jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, lecz i za grzechy całego świata.” 1 Jan. 2:1-2; „Którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej przez to, że w cierpliwości Bożej pobłażliwie odniósł się do przedtem popełnionych grzechów,” Rzym. 3:25; „W nim mamy odkupienie przez krew jego, odpuszczenie grzechów, według bogactwa łaski jego,” Efez. 1:7 ; „Ale teraz wy, którzy niegdyś byliście dalecy, staliście się w Chrystusie Jezusie bliscy przez krew Chrystusową. Albowiem On jest pokojem naszym, On sprawił, że z dwojga jedność powstała, i zburzył w ciele swoim stojącą pośrodku przegrodę z muru nieprzyjaźni, On zniósł zakon przykazań i przepisów, aby czyniąc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka. I pojednać obydwóch z Bogiem w jednym ciele przez krzyż, zniweczywszy na nim nieprzyjaźń;” Efez. 2:13-16; „I żeby przez niego wszystko, co jest na ziemi i na niebie, pojednało się z nim dzięki przywróceniu pokoju przez krew krzyża jego. I was, którzy niegdyś byliście mu obcymi i wrogo usposobionymi, a uczynki wasze złe były, Teraz pojednał w jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed obliczem swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych,” Kol. 1:20-22; „Mając więc, bracia, ufność, iż przez krew Jezusa mamy wstęp do świątyni Drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje,” Hebr. 10:19-20

 „Gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej, I są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, Którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej przez to, że w cierpliwości Bożej pobłażliwie odniósł się do przedtem popełnionych grzechów,” Rzym. 3:23-25

„Jan do siedmiu zborów, które są w Azji: Łaska wam i pokój od tego, który jest i który był, i który ma przyjść, i od siedmiu duchów, które są przed jego tronem, I od Jezusa Chrystusa, który jest świadkiem wiernym, pierworodnym z umarłych i władcą nad królami ziemskimi. Jemu, który miłuje nas i który wyzwolił nas z grzechów naszych przez krew swoją,” Obj. 1:5

Nie tylko głoszenie Ewangelii jest wydawaniem świadectwa, chciałbym powiedzieć o jeszcze jednym rodzaju świadectwa o Jezusie. Mam na myśli modlitwę i głośne świadczenie o Jezusie podczas modlitwy. Szatan tego nie lubi. Zatyka uszy gdy słyszy, gdy mówisz; Jezus jest moim Panem. Jezus zwyciężył, Jezus jest Zbawicielem. Krew Jezusa obmywa mnie ze wszelkiego grzechu. W ten sposób, w świecie duchowym odnosimy zwycięstwo nad diabłem i jego zwierzchnościami.

„Każdego więc, który mię wyzna przed ludźmi, i Ja wyznam przed Ojcem moim, który jest w niebie;” Mat. 10:32

„My zwiastujemy (dajemy świadectwo) Chrystusa ukrzyżowanego (który przelał swoją krew), dla Żydów wprawdzie zgorszenie, a dla pogan głupstwo. Natomiast dla powołanych - i Żydów, i Greków, zwiastujemy Chrystusa, który jest mocą Bożą i mądrością Bożą.” 1 Kor. 1:23-24

Bo jeśli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i uwierzysz w sercu swoim, że Bóg wzbudził go z martwych, zbawiony będziesz. Albowiem sercem wierzy się ku usprawiedliwieniu, a ustami wyznaje się ku zbawieniu.” Rzym. 10:9-10

W Objawieniu 15:5 czytamy; „A potem widziałem, i oto otwarła się w niebie świątynia Namiotu Świadectwa,”

W Starym Testamencie „świadectwo” było złożone w Skrzyni Przymierza, dlatego często nazywano ją Skrzynią Świadectwa. Manna, tablice z przykazaniami, laska Aarona i światło, chwała Boża, to elementy tego świadectwa. Dzisiaj świadectwo Boże i chwała Boża jest zdeponowana w sługach Jezusa, w Braciach. To świadectwo jest niczym dziedzictwo, które trzeba strzec i przekazywać z pokolenia na pokolenie. To połączenie świadectwa Starego Przymierza ze świadectwem Nowego przymierza widać w piętnastym rozdziale Księgi Objawienia. Słowo świadectwo jest na pewno ważnym kluczowym słowem w Księdze Objawienia.

„Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać sługom swoim to, co ma się stać wkrótce; to też wyjawił On za pośrednictwem zesłanego anioła swojego słudze swemu Janowi, Który dał świadectwo Słowu Bożemu i zwiastowaniu Jezusa Chrystusa, wszystkiemu, co w widzeniu oglądał.(...) I od Jezusa Chrystusa, który jest świadkiem wiernym, pierworodnym z umarłych i władcą nad królami ziemskimi. Jemu, który miłuje nas i który wyzwolił nas z grzechów naszych przez krew swoją, (...) Ja, Jan, brat wasz i uczestnik w ucisku i w Królestwie, i w cierpliwym wytrwaniu przy Jezusie, byłem na wyspie, zwanej Patmos, z powodu zwiastowania Słowa Bożego i świadczenia o Jezusie.” Obj. 1:1-2,5,9

„A gdy zdjął piątą pieczęć, widziałem poniżej ołtarza dusze zabitych dla Słowa Bożego i dla świadectwa, które złożyli.” Obj. 6:9; „A gdy już złożą (dwaj świadkowie) swoje świadectwo, zwierzę wychodzące z otchłani stoczy z nimi bój i zwycięży, i zabije ich,” Obj. 11:7; „I zawrzał smok gniewem na niewiastę, i odszedł, aby podjąć walkę z resztą jej potomstwa, które strzeże przykazań Bożych i trwa przy świadectwie o Jezusie.” Obj. 12:17; „I upadłem mu do nóg, by mu oddać pokłon. A on rzecze do mnie: Nie czyń tego! Jam współsługa twój i braci twoich, którzy mają świadectwo Jezusa, Bogu oddaj pokłon! A świadectwem Jezusa jest duch proroctwa.” Obj. 19:10; „I widziałem trony, i usiedli na nich ci, którym dano prawo sądu; widziałem też dusze tych, którzy zostali ścięci za to, że składali świadectwo o Jezusie i głosili Słowo Boże, oraz tych, którzy nie oddali pokłonu zwierzęciu ani posągowi jego i nie przyjęli znamienia na czoło i na rękę swoją. Ci ożyli i panowali z Chrystusem przez tysiąc lat. Obj. 20:4

„Kto miłuje życie swoje, utraci je, a kto nienawidzi życia swego na tym świecie, zachowuje ku żywotowi wiecznemu.” Jan. 12:25

środa, 18 czerwca 2014

Rozdział 12:10

10. I usłyszałem donośny głos w niebie, mówiący: Teraz nastało zbawienie i moc, i panowanie Boga naszego, i władztwo Pomazańca jego, gdyż zrzucony został oskarżyciel braci naszych, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem.  BW

I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca, bo oskarżyciel braci naszych został strącony, ten, co dniem i nocą oskarża ich przed Bogiem naszym. BT

I usłyszałem donośny głos w niebie: Teraz nastało zbawienie i moc, i Królestwo Boga naszego oraz władza Jego Chrystusa, gdyż zrzucony został oskarżyciel naszych braci, który dniem i nocą oskarża ich przed naszym Bogiem. NP


Jan widzi na niebie wielkie zwycięstwo, słyszy potężny anonimowy głos mówiący na niebie; „Teraz nastało zbawienie”. Zwycięstwo, zbawienie, Królestwo Boże i władza Pomazańca Bożego polega na tym, że został zrzucony, usunięty oskarżyciel κατηγορων (katēgorōn) oskarżający naszych braci. Zostaliśmy wybawieni spod mocy tego oskarżyciela. W jego miejsce przed Bożym tronem jest teraz Jezus, który wstawia się za nami i za naszymi braćmi.

Czytamy, że smok "dniem i nocą oskarża ich" Interesujace jest tutaj użycie w języku greckim czasu przeszłego co do usunięcia i teraźniejszego co do oskarżania. Został usunięty, a jednak jeszcze oskarża nadal. Tyle, że to oskarżenie jest bezwartościowe. Mamy o wiele lepszego obrońcę. Najznakomitszy adwokat kontra mierny prokurator sprawia, że Sędzia nie dostrzega i ignoruje oskarżyciela. Ten Obrońca wstawia się za nami dzień i noc.

"Jeśli zaś chodzimy w światłości, jak On sam jest w światłości, społeczność mamy z sobą, i krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu." 1 Jan. 1:7

"Dlatego też może zbawić na zawsze tych, którzy przez niego przystępują do Boga, bo żyje zawsze, aby się wstawiać za nimi." Hebr. 7:25

"Albowiem Chrystus nie wszedł do świątyni zbudowanej rękami, która jest odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się wstawiać teraz za nami przed obliczem Boga;" Hebr. 9:24

"Któż będzie potępiał? Jezus Chrystus, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który jest po prawicy Boga, Ten przecież wstawia się za nami." Rzym. 8:34

Teraz zostało ujawnione wielkie oszustwo, cel i sposób działania diabła. Teraz ujawnione jest, że dana jest wszelka moc Jezusowi Chrystusowi. Diabeł nie ma mocy. Ma jeszcze wiele rzeczy, ale nie ma mocy, bo wszelka moc należy do Pomazańca Bożego.

„A Jezus przystąpiwszy, rzekł do nich te słowa: Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi.” Mat. 28:18

Ważny i zasługujący na naszą uwagę akcent pada tutaj na słowo „braci” po grecku αδελφων adelfōn. Czy siostry nie są oskarżane ?

Autor Księgi Objawienia sam przedstawia się jako brat. „Ja, Jan, brat wasz”. Następnie o braciach czytamy jeszcze w dwóch miejscach w Objawieniu. „I upadłem mu do nóg, by mu oddać pokłon. A on rzecze do mnie: Nie czyń tego! Jam współsługa twój i braci twoich, którzy mają świadectwo Jezusa, Bogu oddaj pokłon! A świadectwem Jezusa jest duch proroctwa.” Obj. 19:10; „I dano każdemu z nich szatę białą, i powiedziano im, aby jeszcze odpoczęli przez krótki czas, aż się dopełni liczba współsług i braci ich, którzy mieli podobnie jak oni ponieść śmierć.” Obj. 6:11.

Braterstwo jest ważnym krokiem ku braterskiej miłości. Apostoł Piotr w 2 Piotr. 1:5,7 pisze o bardzo pięknej rzeczy, o braterstwie. „I właśnie dlatego dołóżcie wszelkich starań i uzupełniajcie waszą wiarę cnotą, cnotę poznaniem, (...) Pobożność braterstwem, braterstwo φιλαδελφια (filadelfia) miłością.”

„A w końcu: Bądźcie wszyscy jednomyślni, współczujący, braterscy…” 1 Piotr. 3:8

„A to przykazanie mamy od niego, aby ten, kto miłuje Boga, miłował i brata swego.” 1 Jan. 4:21

„Po tym poznaliśmy miłość, że On za nas oddał życie swoje; i my winniśmy życie oddawać za braci. Jeśli zaś ktoś posiada dobra tego świata, a widzi brata w potrzebie i zamyka przed nim serce swoje, jakże w nim może mieszkać miłość Boża?” 1 Jan. 3:16, 17

„ Skoro dusze wasze uświęciliście przez posłuszeństwo prawdzie ku nieobłudnej miłości bratniej, umiłujcie czystym sercem jedni drugich gorąco,” 1 Piotr. 1:22

„Miłość braterska niechaj trwa.” Hebr. 13:1

„Powinniśmy zawsze dziękować Bogu za was, bracia. Jest to rzecz słuszna. Wiara wasza bowiem bardzo wzrasta a wzajemna miłość wasza pomnaża się w was wszystkich,” 2 Tes. 1:3

„Takie jest przykazanie moje, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem. Większej miłości nikt nie ma nad tę, jak gdy kto życie swoje kładzie za przyjaciół swoich.” Jan. 15:12-13

Mówiąc o braterstwie nie sposób nie wspomnieć o idei „braterstwa krwi”. Myślę, że chrześcijaństwo jest właśnie tego typu braterstwem. Słowo "braci" występuje w dziejach Apostolskich 50 razy a w listach apostolskich 130 razy. To daje nam sporo do myślenia.

Społeczność Nowego Testamentu opierała na braterstwie, wierzące kobiety i mężczyźni byli Braterstwem, nie panią i panem,  jak to dzisiaj się często mówi i praktykuje po zborach, ale kimś bliskim. Dzisiaj powiedzieć komuś Bracie lub Siostro to coś staroświeckiego i religijnego. Jesteśmy Braćmi i Siostrami w Chrystusie i ta kwestia jest tutaj bardzo zaakcentowana. Mam poczucie, że dzisiejszy kościół ewangeliczny, który niegdyś odwoływał się do idei Braterstwa dzisiaj ponownie idzie w kierunku episkopalizmu, podziału na duchowieństwo i laikat i oddala się od tej pięknej idei rodzinnej ewangelicznej wspólnoty coraz bardziej.

"Chrześcijanie muszą wiedzieć, że istnieje inna, wspanialsza prawda. Prawdą tą jest to, że Krew Jezusa Chrystusa nie tylko oczyściła mnie, lecz wciąż oczyszcza wszystkie moje grzechy. Nie przeciwstawiamy się diabłu w dobroci ciała, przeciwstawiamy mu się w odkupiającej Krwi i autorytecie Syna Bożego, Jezusa Chrystusa. Marcin Luter opowiadał, jak przyszedł do niego szatan z długim zwojem, w którym wymienione były wszystkie jego (Lutra) grzechy i upadki. Luter powiedział: „Czym więcej czytał, tym bardziej stawałem się chory, ponieważ to wszystko było prawdą”. Kiedy szatan skończył, rzucił zwój pod nogi Lutra i rzekł: „Tutaj to masz, Lutrze, wszystko to jest prawdą, co na to powiesz?” Luter powiedział, że nadepnął na manuskrypt i rzekł: „To prawda, Lucyferze, ominąłeś jednak najważniejszą rzecz”. Diabeł na to: „Co jest tą najważniejszą rzeczą?” Luter odrzekł: „Krew Jezusa Chrystusa oczyszcza mnie od wszystkich tych grzechów!” Nie możemy pozwolić, by diabeł nas onieśmielił drwiąc z nas i szydząc."

Bert Clendennen
"Szkoła Chrystusa" – Determinacja

wtorek, 17 czerwca 2014

który zwodzi cały świat…

W Objawieniu 12:9 czytamy, że celem Smoka z siedmioma głowami, który jest diabłem i szatanem jest zwodzenie, πλανων (planōn), celowe wprowadzanie w błąd. Ten zwodniczy wpływ dzisiaj obejmuje cały świat zamieszkały, wszystkie narody, języki, plemiona.

"I zrzucony został ogromny smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, który zwodzi cały świat; zrzucony został na ziemię, zrzuceni też zostali z nim jego aniołowie." Obj. 12:9

W języku greckim mamy tutaj użyte bardzo znane słowo οικουμενην (oikoumenēn), co oznacza świat zamieszkały. Smok wprowadza w błąd cały świat zamieszkały. Cały świat zamieszkały to zamieszkana ziemia, to świat zjednoczony globalną Ekumenią. To jest jego główny cel.

Szatan, smok siedmiogłowy, mający jeszcze władzę (diademy na głowach) i moc (rogi), po porażce na niebie jest teraz pełen wściekłości i gniewu. Całą tą swoją wściekłość teraz, wraz z dwoma bestiami, z wielką nierządnicą, rozładuje na ziemi, na mieszkańcach ziemi i na kościele. Zobaczymy to w następnych rozdziałach. Napisałem, że księga Objawienia w precyzyjny sposób odsłania detale sposobów działania diabła. W tym fragmencie czytamy, że smok jest: szkaradnym, pełnym grozy przeciwnikiem, oskarżycielem, i przychodzi na ziemię aby, co robić? Zwróć baczną uwagę na to, przychodzi aby zwodzić. Zwiedzenie jest celem smoka, jest narzędziem zemsty, upustem frustracji po porażce.

Dzisiaj wiele środowisk chce umniejszyć czy zlekceważyć kwestię zwiedzenia. Mając tę świadomość ja dziękuję za „łowców zwiedzeń”, współczesnych strażników bram kościoła, bo są to tropiciele smoka, ci ludzie depczą smokowi po piętach. Mieć diabła pod swoimi stopami, to znaczy dostrzec i zwalczyć wszelkie odstępstwo, bo w zwiedzaniu jest potężna moc diabła i jego szemranego towarzystwa.

Służba strażnicza w kościele nie jest miłą służbą, to jest trudna, żmudna i przykra służba. Paradoksalnie strażnik jest dzisiaj nikomu w kościele niepotrzebny, mówi się, że to są ludzie którzy nic nie robią, szukają dziury w całym, powinni lepiej zając się ewangelizowaniem. Są nie lubiani, izolowani, ośmieszani a jednocześnie ich służba pełni ważną rolę w kościele. Gdyż celem Smoka numer jeden jest zwodzenie.

"Wtedy rzekł Pan Bóg do kobiety: Dlaczego to uczyniłaś? I odpowiedziała kobieta: Wąż mnie zwiódł i jadłam.” 1 Moj. 3:13 „A Jezus odpowiadając, rzekł im: Baczcie, żeby was kto nie zwiódł. Albowiem WIELU przyjdzie w imieniu moim, mówiąc: Jam jest Chrystus, i WIELU zwiodą. Mat. 24:4-5; „I wówczas wielu się zgorszy i nawzajem wydawać się będą, i nawzajem nienawidzić. I powstanie wielu fałszywych proroków, i zwiodą wielu,” Mat. 24:10-11; „Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i czynić będą wielkie znaki i cuda, aby, o ile można, zwieść i wybranych.” Mat. 24:24; „Dlatego i ja, nie mogąc tego dłużej znieść, wysłałem go, aby się dowiedzieć o wierze waszej, czy aby czasem nie zwiódł was kusiciel, a praca nasza nie poszła na marne.” 1 Tes. 3:5

„I pojmane zostało zwierzę, a wraz z nim fałszywy prorok, który przed nim czynił cuda, jakimi zwiódł tych, którzy przyjęli znamię zwierzęcia i oddawali pokłon posągowi jego. Zostali oni obaj wrzuceni żywcem do jeziora ognistego, gorejącego siarką.” Obj. 19:20

Słowo zwieść posiada następujące synonimy: uwieść, złudzić, zbałamucić, oszukać, okpić, otumanić, omamić, zmamić, oszkapić, ocyganić, okantować, nabrać, naciąć, ołgać, zbajerować, zabajerować, ogłupić, wywieść kogoś w pole,  wystawić kogoś do wiatru, zrobić komuś wodę z mózgu, podejść przebiegle, podstępnie.

Poniżej zacytowałem ważne mysli znanych pisarzy chrześcijańskich na temat zwiedzenia.

Dave Hunt
„Zwiedzione chrześcijaństwo”

"Celem tej książki jest obnażenie kłamstwa, które gwałtownie się rozprzestrzenia, nie mając względu na osoby. Ociera się o nie każdy z nas, od młodego chrześcijanina po dojrzałego i poważanego przywódcę. Zwodzenie przebiega zaskakująco łatwo. Nie jest to otwarty, frontalny atak konkurencyjnych wierzeń religijnych; taki zostałby bowiem energicznie odparty. Kłamstwo, duchowe szalbierstwo przychodzi pod postacią technik wzbudzania wiary służącej zdobyciu mocy duchowej i doświadczaniu cudów, innym zaś razem jako psychologia samodoskonalenia, która pozwala pojąć ludzki potencjał. Te rzekomo naukowe narzędzia mają być pomocne w owocnym życiu chrześcijańskim."

A.W. Tozer
fragment książki "God Tells The Man Who Cares"

"Zwiedzenie było zawsze skuteczną bronią i jest najbardziej niebezpieczne na polu religii. Nasz Pan ostrzegał przed tym, kiedy powiedział: “Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczym odzieniu, a wewnątrz są wilkami drapieżnymi.” Słowa te zostały obrócone w przypowieść znaną na całym świecie, a jednak ciągle jesteśmy “nabierani” przez wilki. Był taki okres, nie dalej niż w latach dwudziestych, czy trzydziestych, kiedy Chrześcijanin wiedział, albo przynajmniej mógł wiedzieć, gdzie stał. Słowa Chrystusa były brane poważnie. Człowiek albo wierzył, albo nie wierzył w naukę Nowego Testamentu. Istniały jasne, ostre kategorie. Czarne było w ostrym kontraście z białym; światłość oddzielona była od ciemności; możliwym było odróżnienie dobra od zła, prawdy od błędu, prawdziwego wierzącego od niewierzącego. Chrześcijanie wiedzieli, że muszą wyrzec się świata i w większości panowało ogólne porozumienie co do tego, co rozumiano poprzez “świat.” To było takie proste.

Ale w czasie ostatnich dziesiątek lat miała miejsce cicha rewolucja. Zmienił się cały obraz religijny. Bez odrzucania prostej doktryny wiary, mnóstwo Chrześcijan porzuciło wiarę i odeszło tak daleko jak moderniści , którzy byli jednak na tyle szczerzy, by odrzucić Biblię, zanim zaczęli ją bezcześcić. Wielu naszych znanych kaznodziejów i nauczycieli rozwinęło zdolności brzuchomówstwa i mogą teraz sprawić, aby ich języki pochodziły z jakiegokolwiek kierunku. Porzucili tradycyjne kategorie religijnej myśli. Nie ma dla nich białego czy czarnego, istnieje tylko szary. Ktokolwiek twierdzi, że przyjął Jezusa, włączany jest od razu w pobożną społeczność proroków i wspaniałą grupę apostołów, bez względu na świeckość prowadzonego życia, czy mglistość doktrynalnych wierzeń. Słuchałem pewnych mówców i rozpoznałem składniki tworzące ich naukę.

Troszkę Freud’a, wiele rozwodnionego humanizmu, delikatne okruchy transcendentalizmu Emersjańskiego, autosugestia a la Dale Carnegie, wystarczająca ilość optymizmu i sentymentalizmu religijnego, ale nic trudnego i ostrego, czy szczególnego. Nic z Chrystusa, Piotra czy Pawła. Nic z rodzaju Mojżeszowego ”Kto jest po stronie Pana,” albo Jozuego “Wybierzcie dziś komu chcecie służyć”; tylko łagodne błaganie, aby “przyjąć Jezusa i pozwolić Mu rozwiązać twoje problemy.” Jeżeli tacy, których tu opisuję byliby okultystami, czy liberałami różnego kalibru, nie powiedziałbym niczego więcej, ale wielu z nich jest praktykującymi Chrześcijanami ewangelikalnymi. Naciśnij ich, a będą upierać się, że wierzą w Biblię, i że przyjmują każdą doktrynę historycznej Chrześcijańskiej wiary, ale posłuchajcie jak nauczają, a będziecie mieć wątpliwości. Budują na piasku, nie ma pod nimi skały zdrowej teologii."


Bert Clendennen
"Niebiański człowiek i Słowo Boże"

"Słowa Bożego nigdy nie wolno nam odstawić. To, co powiedzieliśmy, nie oznacza, że możemy próbować chodzić w Duchu, a zaniedbać słowo Boże. Mam na myśli nasze próby chodzenia w Duchu, a zaniedbywanie Słowa Bożego. Paweł pisze, „Słowo Boże niech mieszka w was obficie we wszelkiej mądrości” Wiele razy możesz nie znać właściwego miejsca Pisma Świętego, ale Duch Święty może wykorzystać ku dobremu to, co jest ze słowa Bożego. Stworzono już coś takiego, jak ruch jedynie Ducha Świętego. Jeżeli usłyszysz kogoś, kto mówi, „to jest nowe objawienie”, jest to bzdura. Lepiej od tego uciekaj. Kiedy mówi Duch Święty, On nigdy nie omija Słowa Bożego. Możemy nie potrafić podać dokładnego miejsca lub dosłownego cytatu, ale jesteśmy nim rządzeni. Należymy do niebiańskiego człowieka. Jaki On jest, tacy my jesteśmy na tym świecie. Co odnosi się do Głowy, odnosi się też do członków [Ciała Chrystusa]. Jeżeli jesteśmy połączeni z niebiańskim człowiekiem i to samo życie jest w nas, będziemy rządzeni przez to samo słowo Boże. Będziemy rządzeni przez Słowo Boże, poprzez Ducha życia, który jest w tym słowie. „Słowa, które powiedziałem do Was, są duchem i żywotem” (Jan 6:63). Duch życia jest wszystko wiedzący. Dlatego, jeżeli jesteśmy prowadzeni przez Ducha, wiemy w naszych sercach, czy jakaś rzecz jest od Boga, czy nie. Nie można okłamać wybranych. Diabeł zwodzi przez imitacje, a te imitacje są wszędzie. „A Jezus odpowiadając, rzekł im: Baczcie, żeby was kto nie zwiódł. Albowiem wielu przyjdzie w imieniu moim, mówiąc: Jam jest Chrystus, i wielu zwiodą.” Mat. 24:4-5 Jednym z największych znaków zbliżającego się przyjścia Pana Jezusa Chrystusa, jest zwiedzenie. Chrystus ostrzegał, „By was kto nie zwiódł...” Zawsze podkreślano, „uwaga na zwiedzenie". Niebiański człowiek, wybrany Boży, nie może zostać zwiedziony. To jest niemożliwe. Jeżeli rządzi nim Duch, to trzyma się granic Słowa Bożego.

Zwiedzenie przychodzi gdy nie ma miłości Prawdy, gdy lekceważy się podstawowe doktryny. Prawie w każdej definicji zwiedzenia jest mowa o doktrynach, o nauce, o prawdzie, o potrzebie poznawania Słowa Bożego."

Bert Clendennen
"Tajemna moc nieprawości"

"Paweł powiedział, że odstępstwo przyjdzie jako znak tego, że jesteśmy już w czasach końca. Ta fraza odstępstwo, pochodzi od greckiego słowa apostasija, co znaczy apostazja - zwiedzenie. To oznacza odwrócenie się od prawdy i zwrócenie się do błędu. Odwrócenie się, zagubienie miłości do prawdy i zwrócenie się do tego co fałszywe. Paweł powiedział, że zanim przyjdzie Jezus będzie działał kościół odstępczy, który będzie rywalizował z prawdziwym kościołem. I jeśli będziemy osądzać tylko na podstawie tego co widzimy, to będziemy zwiedzeni. Ponieważ sprytni religijni chłopcy nauczyli się jako to imitować. To oszustwo przez imitację wytwarza silne złudzenie, dzięki któremu WIELU zostanie zwiedzionych. Mówimy o ataku szatana na kościół. Jego atak na kościół polega na zwiedzeniu."

Bert Clendennen
"Warownie"

"Tragedia. II Koryntian 11:1-5, Paweł mówi na temat warowni szatana. „Obyście umieli znieść odrobinę niedorzeczności z mojej strony. W samej też rzeczy znosicie. Zabiegam bowiem o was z gorliwością Bożą; albowiem zaręczyłem was z jednym mężem, aby stawić przed Chrystusem dziewicę czystą, obawiam się jednak, ażeby, jak wąż chytrością swoją zwiódł Ewę, tak i myśli wasze nie zostały skażone i nie odwróciły się od szczerego oddania się Chrystusowi. Bo gdy przychodzi ktoś i zwiastuje innego Jezusa, którego myśmy nie zwiastowali, lub gdy przyjmujecie innego ducha, którego nie otrzymaliście, lub inną ewangelię, której nie przyjęliście, znosicie to z łatwością. Lecz uważam, że ja w niczym nie ustępuję tym arcyapostołom.”

W tych wierszach Paweł ujawnia warownię szatana w zborze w Koryncie. Kim oni byli? Fałszywymi nauczycielami. Fałszywe nauczanie zaakceptowane w ciele, staje się warownią szatana. Czy kiedykolwiek w życiu byłeś świadkiem takiego upadku zdrowej doktryny, jak to ma miejsce obecnie? Wielkie zielonoświątkowe imiona przynoszące ujmę prawdzie i potrzebie prawdy. Mówią, że Bóg nie patrzy na doktrynę, ale na serce. Każdy, kto się sprzeciwia temu, co fałszywe w kościele, uznawany jest za łowcę herezji, lub jeszcze gorzej. W zborze w Koryncie, warownią szatana była fałszywa doktryna. Fałszywi nauczyciele przyszli, głosząc inną Ewangelię, innego Jezusa, a ci, którzy przyjęli tę fałszywą ewangelię, przyjęli innego ducha."

Dawid Wilkerson
"Naród w zwiedzeniu!"
(A Nation Under Delusion!)

"Wierzę, iż zwiedzeni chrześcijanie znajdą się pośród tych, którzy będą ślubować największe posłuszeństwo antychrystowi! Ale największym zmartwieniem Pawła zawsze byli ci, którzy znali drogę prawdy, wyznawali swą wiarę w Chrystusa, lecz jednocześnie igrali z grzechem. Paweł pisał o tych, którzy próbowali przez nieprawość tłumić prawdę – a coś takiego zawsze prowadzi do rozgniewania Boga. “Prawdę Bożą przemienili oni w kłamstwo... Dlatego to wydał ich Bóg na pastwę bezecnych namiętności...” (Rz 1:25-26 BT).  Inni, związani przez swoje zmysłowe przyjemności, zwrócili się do fałszywych nauczycieli, próbując odnaleźć pokój. Ostatecznie doprowadziło to do tego, że zaakceptowali “...zgubne nauki... i wielu pójdzie za ich rozwiązłością, a droga prawdy będzie przez nich pohańbiona” (2 P 2:1-2).

Wszystkie z przesłań Pawła dotyczących odstępstwa i osoby antychrysta były skierowane do takich właśnie cielesnych chrześcijan. Nie były przeznaczone dla rzymskich bałwochwalców, ludu greckiego czy innych pogańskich plemion zamieszkujących w nieznanych miejscach. Przesłanie Pawła było bardzo istotne dla Kościoła. Napisał je po to, by zostało odczytane w różnych zborach, bezpośrednio wszystkim wierzącym!  Widzisz, Paweł wzywał zewsząd lud Boży do umiłowania prawdy – poszukiwania jej, studiowania i bycia jej posłusznym. W skrócie napisał tak: “Niech prawda będzie waszym przewodnikiem! Nie odwracajcie się od niej. Proście Ducha Świętego, aby dał wam oczy, które będą w stanie ją dostrzec, uszy, które będą w stanie ją usłyszeć oraz serce, które będzie w stanie ją miłować. W przeciwnym razie otworzycie się na zwiedzenie i w ostateczności uwierzycie w kłamstwo. Szatan będzie mógł wprowadzić was w kult antychrysta!”.

Derek Prince
„Ochrona przed zwiedzeniem”

„Jezus ostrzegał przed zwiedzeniami przychodzącymi przez fałszywe manifestacje, które pojawią się przy końcu czasów. Tych ostrzeżeń nie wolno nam lekceważyć. Każdy kto nie zwraca na nie uwagi, wystawia na niebezpieczeństwo własną duszę. Zwiedzenie – nie choroba, nie ubóstwo czy prześladowanie – jest największym zagrożeniem końca czasów. Każdy kto uważa, że nie jest na nie podatny, już jest zwiedziony, ponieważ te rzeczy zapowiedział sam Jezus, a on się nie myli.”



poniedziałek, 16 czerwca 2014

Rozdział 12:7-9

7,8,9. „I wybuchła walka w niebie: Michał i aniołowie jego stoczyli bój ze smokiem. I walczył smok i aniołowie jego, Lecz nie przemógł i nie było już dla nich miejsca w niebie. I zrzucony został ogromny smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, który zwodzi cały świat; zrzucony został na ziemię, zrzuceni też zostali z nim jego aniołowie.” BW

I nastąpiła walka na niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smokiem. I wystąpił do walki Smok i jego aniołowie, ale nie przemógł, i już się miejsce dla nich w niebie nie znalazło. I został strącony wielki Smok, Wąż starodawny, który się zwie diabeł i szatan, zwodzący całą zamieszkałą ziemię, został strącony na ziemię, a z nim strąceni zostali jego aniołowie. BT
 

I wybuchła bitwa w niebie: Michał i jego aniołowie stoczyli bój ze smokiem. I walczył smok oraz jego aniołowie, lecz nie przemógł i już nie znalazło się dla nich miejsce w niebie. I zrzucony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, który zwodzi cały zamieszkały świat - zrzucony został na ziemię, a z nim zrzuceni zostali jego aniołowie. NP

Przeczytajmy jeszcze dwa fragmenty z proroctw Starego Testamentu „Twoją pychę i brzęk twoich lutni strącono do krainy umarłych. Twoim posłaniem zgnilizna, a robactwo twoim okryciem. O, jakże spadłeś z nieba, ty, gwiazdo jasna, synu jutrzenki! Powalony jesteś na ziemię, pogromco narodów! A przecież to ty mawiałeś w swoim sercu: Wstąpię na niebiosa, swój tron wyniosę ponad gwiazdy Boże i zasiądę na górze narad, na najdalszej północy. Wstąpię na szczyty obłoków, zrównam się z Najwyższym. A oto strącony jesteś do krainy umarłych, na samo dno przepaści.” Izaj. 14:11-15

„Synu człowieczy, zanuć pieśń żałobną nad królem Tyru i powiedz mu: Tak mówi Wszechmocny Pan: Ty, który byłeś odbiciem doskonałości, pełnym mądrości i skończonego piękna, Byłeś w Edenie, ogrodzie Bożym; okryciem twoim były wszelakie drogie kamienie: karneol, topaz i jaspis. chryzolit, beryl i onyks, szafir, rubin i szmaragd; ze złota zrobione były twoje bębenki, a twoje ozdoby zrobiono w dniu, gdy zostałeś stworzony. Obok cheruba, który bronił wstępu, postawiłem cię; byłeś na świętej górze Bożej, przechadzałeś się pośród kamieni ognistych. Nienagannym byłeś w postępowaniu swoim od dnia, gdy zostałeś stworzony, aż dotąd, gdy odkryto u ciebie niegodziwość. Przy rozległym swoim handlu napełniłeś swoje wnętrze gwałtem i zgrzeszyłeś. Wtedy to wypędziłem cię z góry Bożej, a cherub, który bronił wstępu, wygubił cię spośród kamieni ognistych. Twoje serce było wyniosłe z powodu twojej piękności. Zniweczyłeś swoją mądrość skutkiem swojej świetności. Zrzuciłem cię na ziemię; postawiłem cię przed królami, aby się z ciebie naigrawali.” Ezech. 28:12-17

Czytamy, że bezpośrednio po ucieczce Niewiasty (kościoła) na pustkowie, „stała się bitwa…” To jest kontynuacja akcji z poprzedniego wersetu. Nie wcześniej, nie później ale w tym momencie. gdy Niewiasta trafia na pustynie, smok wraca na Niebo, na plan wizji. Proszę zwrócić uwagę, że nie do Nieba, ale na niebo. Jan widział smoka jako znak na niebie, teraz na to niebo wraca smok i Jan na niebie widzi bitwę. Nieboskłon stał się wielkim ekranem, na którym wyświetlana jest wizja.

Jest bitwa, generałowie największych na świecie armii stają teraz naprzeciw siebie, Michał książę anielski na przeciw Smoka zwanego diabłem, szatanem, zwodzicielem i przeciwnikiem Boga a wraz nimi niezliczone rzesze wojsk anielskich i demonicznych. Tylko na niebie można było wyświetlić tą wizję.

Czytamy dalej, że Smok został pokonany, że και ουκ ισχυσαν (kai ouk ischysan) dosłownie nie miał siły, był bezsilny, i że i nie było już dla nich miejsca na niebie. Alleluja. Chwała Bogu za ten werset. Szatan utracił wszelki możliwy wpływ na Niebo. Co on dotychczas robił? Oskarżał braci, oskarżał lud Boży. Oskarżał Mojżesza, Joba, potem planował oskarżać uczniów Jezusa. Nie wiemy kiedy dokładnie ta bitwa miała, lub będzie miała miejsce. Różne są zdania na ten temat. Ja wierzę, że szatan został już strącony, że jeszcze raz podjął lub podejmie próbę walki o wpływy w Niebie. Niezależnie od czasu tej bitwy, już dzisiaj możemy zadać to pytanie Apostoła Pawła. „Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Przecież Bóg usprawiedliwia. Któż będzie potępiał? Jezus Chrystus, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który jest po prawicy Boga, Ten przecież wstawia się za nami.” Rzym. 8:33-34

Na temat zbuntowanych aniołów czytamy w dwóch kluczowych miejscach w Piśmie Świętym. Nie mamy w nich podanego dokładnego czasu strącenia aniołów, mamy podane fakty. Są one istotne dla naszych dzisiejszych rozważań. Podobnie jak i tekst z Objawienia który mówi, że los diabła i na niebie i na ziemi jest już ostatecznie przesądzony. „A diabeł, który ich zwodził, został wrzucony do jeziora z ognia i siarki, gdzie znajduje się też zwierzę i fałszywy prorok, i będą dręczeni dniem i nocą na wieki wieków.” Obj. 20:10

Tak jak napisałem, w moim przekonaniu Smok, wąż starodawny jest już strącony z nieba i jego obecna działalność ogranicza się do ziemi. Działa, jak czytamy w liście do Efezjan na powietrzu.

„Bóg bowiem nie oszczędził aniołów, którzy zgrzeszyli, lecz strąciwszy do otchłani, umieścił ich w mrocznych lochach, aby byli zachowani na sąd;” 2 Piotr. 2:4; „Aniołów zaś, którzy nie zachowali zakreślonego dla nich okręgu, lecz opuścili własne mieszkanie, trzyma w wiecznych pętach w ciemnicy na wielki dzień sądu;” Judy 1:6

Biblia mówi, że diabeł jest na powietrzu… „W których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych. ‘ Efez. 2:2 i teraz to my toczymy bój z duchowymi zwierzchnościami. „Przywdziejcie całą zbroję Bożą, abyście mogli ostać się przed zasadzkami diabelskimi. Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich.” Efez. 6:11-12 Toczymy bój ale nie jesteśmy osamotnieni. Jest Jezus w swoim wielkim majestacie, jest wielki książę anielski Michał.

W naszych rozważaniach na temat czasu strącenia szatana z nieba warto wziąć pod uwagę dwie istotne dla nas wypowiedzi Pana Jezusa. „Rzekł więc do nich: Widziałem, jak szatan, niby błyskawica, spadł z nieba.” Łuk. 10:18; „Teraz odbywa się sąd nad tym światem; teraz władca tego świata będzie wyrzucony.” Jan. 12:28-32

Jan widzi wizję tego co się ma stać potem, nie tego co się już stało. Zatem bitwa ta, to dla Jana sprawa przyszłości. Niektórzy uważają, że będzie miała ona miejsce w połowie Wielkiego Ucisku. Niektórzy jednak twierdzą, że ta bitwa odbyła się bezpośrednio po śmierci Jezusa na Golgocie. Trudno jest mi odnieść się co do czasu, mogę pisać o faktach. Diabeł po wielkiej rebelii w Niebie został zrzucony raz na ziemię a następnie pociągnął za sobą 1/3 zbuntowanych aniołów. Być może po ucieczce Niewiasty na pustynię, jeszcze raz spróbuje dostać się do Nieba, może to wydarzenie miało miejsce w czasach średniowiecza, kiedy kościół Pana Jezusa był pielgrzymującym na „bezludziu”.

Jan w swojej wizji zobaczył czwartą, kluczową postać Michała, który dowodzi aniołami. Z innych fragmentów w Biblii dowiadujemy się, że Michał jest księciem aniołów i że jego zadaniem jest obrona ludu Bożego. Jego imię znaczy, „Któż jest jak Bóg”

„Wtedy rzekł do mnie: Nie bój się, Danielu, gdyż od pierwszego dnia, gdy postanowiłeś zrozumieć i ukorzyć się przed swoim Bogiem, słowa twoje zostały wysłuchane, a ja przyszedłem z powodu twoich słów! Lecz książę anielski królestwa perskiego sprzeciwiał mi się przez dwadzieścia jeden dni, lecz oto Michał, jeden z pierwszych książąt anielskich, przyszedł mi na pomoc, dlatego ja zostawiłem go tam przy księciu anielskim królestwa perskiego, (...) Doprawdy! Oznajmię ci, co jest napisane w księdze prawdy. I nie ma ani jednego, kto by mężnie stał po mojej stronie przeciwko nim, oprócz Michała, waszego księcia anielskiego.” Dan. 10:12-13,21

„W owym czasie powstanie Michał, wielki książę, który jest orędownikiem synów twojego ludu, a nastanie czas takiego ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istnieją narody, aż do owego czasu. W owym to czasie wybawiony będzie twój lud, każdy, kto jest wpisany do księgi żywota.” Dan. 12:1

„Pomimo to ludzie ci, hołdując urojeniom, podobnie kalają ciało swoje, pogardzają zwierzchnościami i bluźnią istotom niebieskim. Tymczasem archanioł Michał, gdy z diabłem wiódł spór i układał się o ciało Mojżesza, nie ośmielił się wypowiedzieć bluźnierczego sądu, lecz rzekł: Niech cię Pan potępi.” Judy 1:8-9

Prawdopodobnie Michał był też tym wodzem wojska Pana który ukazał się Jozuemu. „A ten odpowiedział: Nie, ale jestem wodzem wojska Pana; przyszedłem teraz. Wtedy Jozue upadł twarzą na ziemię, oddał mu pokłon i rzekł do niego: Co rozkaże mój pan słudze swemu? A wódz wojska Pana rzekł do Jozuego: Zdejm z nóg sandały swoje, bo miejsce, na którym stoisz, jest święte. I Jozue tak uczynił.” Joz. 5:14-15

Co do określeń Smoka jako diabła i szatana zacytuję fragment komentarza Williama Barclay. „W Starym Testamencie kilkakrotnie pojawia się myśl o szatanie, który wciąż jest aniołem poddanym rozkazom Bożym i ma prawo zbliżać się do Niego. W księdze Joba szatan znajduje się wśród synów Bożych i ma dostęp do Jego osoby (Job 1,6-9; 2,1-6); również w księdze Zachariasza szatan staje przed obliczem Bożym (Zach 3,1-2).

Aby zrozumieć pojęcie szatana, musimy poznać znaczenie samego słowa szatan. Szatan zasadniczo znaczy przeciwnik. Nawet anioł Jana, który usiłował zatrzymać Balaama na jego grzesznej drodze, mógł być nazwany przez niego szatanem (4 Mjż 22,22). Filistyńczycy bali się, aby Dawid nie stał się ich szatanem (1 Sm 29,4). Gdy Salomon objął rządy w królestwie, został on tak bardzo błogosławiony przez Boga, że nie miał żadnego szatana (1 Krl 5,4). Później jednak obcy królowie Hadad i Rezon stali się jego szatanami (1 Krl 11,14.23).

W Starym Testamencie szatan był aniołem, który jako przeciwnik ludzi należał do „rady śledczej”, badającej przed obliczem Boga ich postępowanie. W takiej roli występuje on przeciwko Jobowi, cynicznie twierdząc, że jego wierność Bogu opiera się wyłącznie na korzyściach materialnych (Job 1,11-12); Bóg zezwala mu zatem na doświadczenie wierności Joba (Job 2,1-6). Tak samo u Zachariasza szatan jest oskarżycielem arcykapłana Jozuego (Zach 3,1-2). Psalmista powiada: „Wyznacz mu na wroga bezbożnika, a oskarżyciel (szatan) niech stanie po jego prawicy” (109,6).

Tak więc w Starym Testamencie szatan należał do „rady śledczej”, która bada człowieka w czasie Bożego procesu sądowego, podczas gdy Michał należał do rady obrońców. W okresie międzytestamentowym istniało przekonanie, że oskarżeniem ludzi zajmuje się wiele szatanów, a obowiązkiem archanioła Michała jest obalanie ich argumentów (1 Enoch 40,6). W Starym Testamencie szatan w większości przypadków znajduje się pod jurysdykcją Boga.

W Starym Testamencie nigdzie nie czytamy o diable, chociaż często spotykamy się ze złymi duchami, zaś w Nowym Testamencie szatan σατανας (satanas) przeciwnik,  jest utożsamiany z diabłem. Greckie diabolos  διαβολος dosłownie znaczy oszczerca, potwarca. Nie ma zbyt wielkiej różnicy między wznoszeniem oskarżeń przeciwko ludziom, a kuszeniem ich do takiego postępowania, które ściąga na siebie takie oskarżenia. W Nowym Testamencie szatan staje się kusicielem ludzi. W opowiadaniu o kuszeniu Jezusa spotykamy jego trzy określenia. Moc zła jest szatanem (Mt 4,10; Mk 1,13), diabłem (Mt 4,1.5.8.11; Łk 4,2.3.5.13), i kusicielem (Mt 4,3).

Nowy Testament mówi więc o nikczemnych celach, do jakich dąży szatan. Kusząc Jezusa stara się on odwieść Go od wyznaczonej misji. Do serca Judasza wkłada myśl o zdradzie Mistrza (J 13,2; 13,27; Łk 22,3). To on był przyczyną upadku Piotra (Łk 22,31). Przekonał on Ananiasza, by zatrzymał sobie część pieniędzy ze sprzedaży swojej roli (Dz 5,3). Używa wszelkiego rodzaju zasadzek (Ef 6,11) i podstępów (2 Kor 2,11), aby tylko osiągnąć swoje zwodnicze cele. Jest on przyczyną choroby i bólu (Łk 13,16; Dz 10,38; 2 Kor 12,7). Hamuje dzieło szerzenia ewangelii przez zasiewanie kąkolu, zagłuszającego dobre nasienie (Mat. 13,39) oraz przez zabieranie ziarna słowa z ludzkiego serca zanim zacznie ono wzrastać (Mk 4,15; Łk 8,12).

W ten sposób szatan staje się przeciwnikiem Boga i człowieka, Złym par excellence, gdyż w Modlitwie Pańskiej jest powiedziane: „zbaw nas od Złego” (Mat. 6,13). Można go nazwać władcą tego świata (J 12,31; 14,30; 16,11), gdyż zrzucony z nieba – stara się szerzyć swój zły wpływ wśród ludzi. W związku z opowiadaniem o upadku w grzech (1 Mojż. 3) jest on identyfikowany z wężem.”

W Objawieniu 12:9 czytamy, że celem Smoka, który jest diabłem i szatanem jest zwodzenie, πλανων (planōn), celowe wprowadzanie w błąd. Ten zwodniczy wpływ obejmuje cały świat zamieszkały, wszystkie narody, języki, plemiona.

W języku greckim mamy tutaj użyte, uwaga !, bardzo znane słowo οικουμενην (oikoumenēn), co oznacza świat zamieszkały, ziemia zamieszkana. Smok wprowadza w błąd cały świat zamieszkały, całą oikoumene. Ekumenia jest związana ze zwiedzeniem. Cała zamieszkana ziemia, to świat zjednoczony globalną Ekumenią. To jest jego główny cel. Temat zwiedzenia przedstawię w odrębnym artykule.

„A Jezus odpowiadając, rzekł im: Baczcie, żeby was kto nie zwiódł. Albowiem wielu przyjdzie w imieniu moim, mówiąc: Jam jest Chrystus, i wielu zwiodą. Mat. 24:4-5; „I wówczas wielu się zgorszy i nawzajem wydawać się będą, i nawzajem nienawidzić. I powstanie wielu fałszywych proroków, i zwiodą wielu,” Mat. 24:10-11; „Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i czynić będą wielkie znaki i cuda, aby, o ile można, zwieść i wybranych.” Mat. 24:24

„Na to szatan odpowiedział Panu, mówiąc: Czy za darmo jest Job tak bogobojny? (...) Lecz wyciągnij tylko rękę i dotknij tego, co ma; czy nie będzie ci w oczy złorzeczył? Job. 1:9,11

„Potem ukazał mi Jozuego, arcykapłana, stojącego przed aniołem Pana i szatana stojącego po jego prawicy, aby go oskarżać. Wtedy anioł Pana rzekł do szatana: Niech cię zgromi Pan, szatanie, niech cię zgromi Pan, który obrał Jeruzalem! Czyż nie jest ono głownią wyrwaną z ognia?” Zach. 3:1-2

Diabeł dalej oskarża, nie ma już przystępu do Nieba, do tronu Bożego. Przychodzi do nas osobiście i oskarża, przychodzi do naszych bliskich i oskarża, ale nie oskarża już nikogo na niebie. Tam nie ma miejsca dla niego. Ten temat jest już skończony.  Natomiast Smok jako szatan, jest nadal przeciwnikiem.

„I pojmane zostało zwierzę, a wraz z nim fałszywy prorok, który przed nim czynił cuda, jakimi zwiódł tych, którzy przyjęli znamię zwierzęcia i oddawali pokłon posągowi jego. Zostali oni obaj wrzuceni żywcem do jeziora ognistego, gorejącego siarką.” Obj. 19:20

niedziela, 15 czerwca 2014

I uciekła niewiasta na pustynię

Zanim przejdziemy do następnych wierszy, zatrzymamy się chwilę wraz z Bożą Niewiastą na pustyni. Przeczytajmy dwie historie z życia proroka Eliasza, a potem zastanowimy się nad sensem tej ucieczki.

„I doszło go takie słowo Pana: Odejdź stąd, a udaj się na wschód i ukryj się nad potokiem Kerit, który wpływa od wschodu do Jordanu. Z potoku tego będziesz pił, a krukom nakazałem, aby cię tam żywiły.” 1 Król. 17:2-4

„Achab opowiedział Izebel wszystko, co uczynił Eliasz i jak kazał wybić mieczem wszystkich proroków Baala. Wtedy Izebel wyprawiła gońca do Eliasza z takim poselstwem: To niechaj uczynią bogowie i niechaj to sprawią, że jutro o tym czasie uczynię z twoim życiem to samo, co stało się z życiem każdego z nich. Zląkł się więc i ruszył w drogę, aby ocalić swoje życie, i przyszedł do Beer-Szeby, która należy do Judy, i tam pozostawił swojego sługę. Sam zaś poszedł na pustynię o jeden dzień drogi, a doszedłszy tam, usiadł pod krzakiem jałowca i życzył sobie śmierci, mówiąc: Dosyć już, Panie, weź życie moje, gdyż nie jestem lepszy niż moi ojcowie. Potem położył się i zasnął pod krzakiem jałowca. Lecz oto dotknął go anioł i rzekł do niego: Wstań, posil się! A gdy spojrzał, oto przy jego głowie leżał placek upieczony i dzban z wodą. Posilił się więc i znowu się położył. Lecz anioł przyszedł po raz drugi, dotknął go i rzekł: Wstań, posil się, gdyż masz daleką drogę przed sobą. Wstał więc i posiliwszy się, szedł w mocy tego posiłku czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do góry Bożej Choreb. I wszedł tam do pieczary, aby tam przenocować. Lecz oto doszło go słowo Pana tej treści: Co tu robisz, Eliaszu? A on odpowiedział: Gorliwie stawałem w obronie Pana, Boga Zastępów, gdyż synowie izraelscy porzucili przymierze z tobą, poburzyli twoje ołtarze, a twoich proroków wybili mieczem. Pozostałem tylko ja sam, lecz i tak nastają na moje życie, aby mi je odebrać. (…) A on odpowiedział: Gorliwie stawałem w obronie Pana, Boga Zastępów, gdyż synowie izraelscy porzucili przymierze z tobą, twoje ołtarze poburzyli, a twoich proroków wybili mieczem. Pozostałem tylko ja sam, lecz i tak nastają na moje życie, aby mi je odebrać (...) Zachowam w Izraelu jako resztkę siedem tysięcy, tych wszystkich, których kolana nie ugięły się przed Baalem, i tych wszystkich, których usta go nie całowały.” 1 Król. 19:1-10, 14,18

Ucieczka? Jaka ucieczka? To smok powinien uciec przed Niewiastą, a nie odwrotnie. Tym bardziej, że widzimy w apokaliptycznej Niewieście symbol Kościoła. Omawiając dziesiąty i jedenasty rozdział widzieliśmy, że konflikt sił Bożego Przeciwnika a ludem Bożym był walką nierówną. Raz jedna strona atakowała, raz druga odnosiła zwycięstwo. Dwaj Świadkowie ponieśli pozorną porażkę, a nawet śmierć. Przypominało to przeciąganie liny. Teraz widzimy, że ktoś kto pochodzi od Boga musi uciekać na pustynię. Kilka dni temu pisałem o nierównej z pozoru walce i dzisiaj powtórzę tę myśl. Jesteśmy żołnierzami, trwa walka, prawdopodobnie jest to walka o "święte miasto" miejsca uświęcone przez obecność Chrystusa w Jego Kościele. Mogą to być zbory, miasta, a nawet rodziny. Raz jest zwycięstwo, a po nim przychodzi pozorna porażka, zwycięstwo i ponownie pozorna porażka, a nawet chwilowa śmierć (unicestwienie), to przypomina przeciąganie liny... niby równe siły ale… Niewiasta ucieka na pustkowie, Teraz inicjatywa, szala zwycięstwa przechyla się na stronę nieprzyjaciela Boga. Jak to jest możliwe ? Dzisiaj wielu biblijnie wierzących Braci i Sióstr na całym świecie jest dokładnie w tym miejscu. Składają świadectwo o Jezusie, podejmują się boju o wiarę, i różnie bywa, są zwycięstwa i są też srogie porażki, zdarza się pustynia. Tak jak z przeciąganiem liny, rano zwycięstwo jest metr po naszej stronie, a już wieczorem o metr przegrywamy. Jednak walcz do końca, bo ostateczne zwycięstwo należy do Pana. A kiedy Bóg pośle Ciebie na pustynię, gdy będziesz z powodu swoich przekonań opartych na Bożym Słowie, wykluczony i odizolowany, nie załamuj się, Bóg zapewni Tobie pożywienie na pustyni. Boży kelnerzy już tam czekają.

W poprzednim komentarzu napisałem, że ludzie Boży w Biblii, prorocy, apostołowie doświadczali swojej pustyni. My także wiele razy doświadczamy pustyni w naszym życiu. Czy wtedy Bóg nas opuszcza? Przenigdy, wtedy doświadczamy najgłębszej relacji z Bogiem i jesteśmy w cudowny sposób posilani przez Niego. Ucieczka, odwrót nie zawsze oznacza rezygnację, to nie jest tchórzliwa ucieczka z pola bitwy, to jest ucieczka strategiczna, wpisana w scenariusz ostatecznego zwycięstwa. Czytamy, że Bóg sam przygotowuje odpowiednie miejsce ucieczki. Pan Jezus w swoich zapowiedziach trudnych czasów mówił też o ucieczce.

„Gdy tedy ujrzycie ohydę spustoszenia, stojącą tam, gdzie stać nie powinna - kto czyta, niech uważa - wtedy ci, co są w Judei, niech uciekają w góry.” Mar. 13:14

„A gdy was prześladować będą w jednym mieście, uciekajcie do drugiego; zaprawdę powiadam wam: Zanim zdążycie obejść miasta Izraela, Syn Człowieczy przyjdzie.” Mat. 10:23

„Wtedy mieszkańcy Judei niech uciekają w góry, a ci, którzy są w obrębie miasta, niech wyjdą z niego, a mieszkańcy wsi niech nie wchodzą do niego.” Łuk. 21:21

William Barclay w swoim komentarzu zamieścił ciekawą informację historyczną dotyczącą tamtych czasów;

"1. W czasach Antiocha Epifanesa, gdy za przestrzeganie zakonu i czczenie prawdziwego Boga groziła śmierć, „wielu, którzy szukali tego, co sprawiedliwe i słuszne, udało się na pustynię i tam przebywało” (1 Mach 2,29).

2. W 70 roku n.e. Jerozolima została zburzona przez Rzymian. Lata poprzedzające ten rok były latami wielkiego rozlewu krwi i powszechnego powstania, dlatego każdy myślący człowiek mógł przewidzieć, czym się to wszystko skończy. Euzebiusz, historyk chrześcijański, powiada, że przed samą katastrofą chrześcijanie jerozolimscy zostali ostrzeżeni przez autorytatywne objawienie, by opuścili Jerozolimę i przez Jordan udali się do Perei, i zamieszkali tam w mieście zwanym Pella (Euzebiusz: Historia kościelna 3,5). Właściwie jest to nawiązanie do słów Jezusa odnoszących się do czasów ostatecznych. Gdy uczniowie ujrzą ohydę spustoszenia, powinni uciekać w góry (Mk 13,14) i tak właśnie postąpili.

H. B. Swete znowu widzi w tym coś symbolicznego. Kościół musi uciekać na pustynię, a pustynią była samotnia. Życie pierwotnych chrześcijan było życiem w samotności, gdyż byli oni odizolowani od pogańskiego świata. Są chwile, gdy świadectwo chrześcijańskie jest głosem rozlegającym się na pustyni – jednak i w ludzkiej samotności jest boskie pocieszenie.  Tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni znowu jest typowym okresem ucisku i nieszczęścia."

Ten tekst, Objawienie 11:6, przypomina nam, że nigdy świat i jego obecny system wartości nie będzie przyjazny dla kościoła,  że nadal jesteśmy w pustynnym, nieprzyjaznym miejscu, a nasza Ojczyzna jest w Niebie.

„Wszyscy oni poumierali w wierze, nie otrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli i powitali je z dala; wyznali też, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi. Bo ci, którzy tak mówią, okazują, że ojczyzny szukają.” Hebr. 11:13-14

„A Bóg mój zaspokoi wszelką potrzebę waszą według bogactwa swego w chwale, w Chrystusie Jezusie.” Filip. 4:19